Het initiatief voor de aanleg van de pijplijn werd in 2003 gebomen door het Zwitserse bedrijf EGL Group, nu Axpo. In maart 2007 lag de route voor de pijplijn vast. In februari 2008 richtten Axpo en de Noorse partner Statoil de joint venture Trans Adriatic Pipeline AG (TAP) op. In 2008 bereikte TAP een overeenstemming met Griekenland over de bouw van de pijplijn en in 2009 volgde Albanië. Het jaar daarop vroeg TAP toestemming voor de aansluiting met het bestaande leidingnetwerk in Italië.
In februari 2012 maakten de partners een voorlopige keuze om aardgas vanuit het nieuwe en grote Shah Deniz-gasveld in Azerbeidzjan te transporteren naar Zuid-Europa. De partners in de ontwikkeling van het gasveld kregen ook het recht om een aandeel van 50% in TAP te nemen. Later werden BP, SOCAR, Total en Fluxys aandeelhouder.
De TAP begint op de grens tussen Turkije en Griekenland. Daar sluit de pijplijn aan op de bestaande Trans-Anatolian gaspijplijn (TANAP). De route loopt via het noorden van Griekenland naar Albanië en vandaar via de zeebodem van de Adriatische Zee naar de zuidpunt van Italië en zo naar het bestaande gasnetwerk van SNAM.
De totale lengte bedraagt 878 kilometer, waarvan 550 km in Griekenland, 215 km in Albanië, 105 km over de zeebodem en tot slot nog 8 km in Italië. De maximale diepte is 820 meter onder het zeeniveau.
In mei 2016 kwamen de eerste stalen buizen in Griekenland aan.
De pijplijn krijgt een capaciteit van 10 miljard m³ per jaar, maar kan als daar behoefte naar bestaat, in capaciteit worden verdubbeld. De diameter wordt 1219 mm. Er komen voorzieningen om ook aardgas vanuit Italië naar Albanië en Griekenland te pompen.
De totale kosten voor de aanleg van de pijplijn worden geraamd op 5 miljard euro.
Kritiek
Ondertussen dreigt deze zaak met haar maffiapraktijken, gedwongen verhuizingen, intimidaties en boerenverzet voor de Europese Unie een even groot pijndossier te worden als de Dakota Access Pipeline voor de Verenigde Staten.
Wanneer boeren een strook land moeten afstaan, worden ze er vaak onvoldoende of pas na lang protesteren voor vergoed.
Helemaal ergerlijk wordt het als je weet dat het oorspronkelijke doel -minder afhankelijk worden van Rusland- waarschijnlijk toch niet gehaald zal worden. Sterker nog: TAP gaat misschien nog bijdragen tot grotere afhankelijkheid! Inderdaad hebben de Russische bedrijven tegenwoordig invloed in Egypte, Iran en Irak. Het Russische bedrijf LUKoil zit in Azerbeidzjan. Dus: ofwel komt het gas rechtstreeks uit Rusland ofwel wordt het met een omweg geproduceerd door Russische bedrijven.
Hoe het ook zij, de Griekse boeren laten zich niet zomaar van hun land verdrijven. TAP luistert ook wel naar hun kritiek en verlegt een route of investeert miljoenen in sociale projecten. Spijtig genoeg zijn de compensaties niet overal even billijk geregeld. En zeker al niet in buurland Albanië: als een boer een compensatie krijgt aangeboden, moet hij die aannemen of de staat legt beslag op zijn land en maakt het over aan TAP. Anderzijds krijgen sommige boeren dan weer een extra compensatie, bijvoorbeeld als ze een bepaalde invloed hebben in hun regio en reclame willen maken voor TAP.