V E N E Z U E L A

Opp.: 912.050 km² (30 x België)    Inw.: 29,3 miljoen (2015)  32 inw./km²)    Regeringsvorm: federale republiek
Hoofdstad: Caracas    Religie: katholiek

Venezuela kent een grote verscheidenheid aan landschappen. Vooreerst zijn er de uitlopers van het Andesgebergte in het noordwesten en langs de noordelijke Caribische kust, met als hoogste punt de Pico Bolívar van 5007 meter. Verder bevinden zich in het noordwesten ook laaglanden rond het Meer van Maracaibo en de Golf van Venezuela.
Het centrum van het land wordt dan weer gekenmerkt door uitgestrekte vlaktes, die zich uitspreiden van de Colombiaanse grens tot de rivierdelta van de Orinoco. In het zuiden ligt het geïsoleerde Hoogland van Guyana, met de Angelwaterval, de hoogste waterval ter wereld.
Het klimaat is tropisch en over het algemeen heet en vochtig, maar meer gematigd in de hooglanden.
Langs de kust bevindt zich een aantal eilanden. Aan de noordwestkant liggen Los Monjes en het schiereiland Paraguaná. Aan de noordoostkant liggen de eilanden La Tortuga en Isla Margarita, Cubagua en Coche.

Politiek
Volgens het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties leeft in Venezuela 52,0 % van de bevolking onder de nationale armoedegrens -volgens andere bronnen ligt dit cijfer nog veel lager.

Een groot deel van de negentiende en twintigste eeuw werden gekenmerkt door perioden van politieke instabiliteit, dictatoriaal bewind, en revolutionaire onrust. Nadat de militairen in 1958 hun actieve bemoeienis met de nationale politiek gestaakt hadden, begon een tot nu toe onafgebroken periode van democratisch civiel bestuur.
In 1992 vond er een mislukte staatsgreep plaats, die door Hugo Chávez georganiseerd was. Hij werd gevangengenomen, maar herkreeg zijn vrijheid een paar jaar later, waarna hij zich kandidaat stelde voor het presidentschap en werd gekozen in 1998. In 2002 vond er wederom een mislukte staatsgreep plaats, ditmaal gericht tegen Chávez zelf, een coup die volgens velen door de VS gesteund werd. In opeenvolgende verkiezingen en referenda bleef Chávez wel duidelijke overwinningen behalen, steeds namens de Socialistische Partij. Voorheen was hij de leider van de Beweging van de Vijfde Republiek vanaf haar oprichting in 1997 tot 2007, toen hij de leider werd van de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela. Hij volgde zijn eigen politieke ideologie genaamd het bolivarisme en socialisme van de 21ste eeuw, voerde vele socialistische hervormingen in, o.a. door een nieuwe grondwet in te stellen ten voordele van minderheidsgroepen en door een aantal belangrijke industrieën te nationaliseren.

Tijdens zijn tweede presidentiële termijn introduceerde hij een systeem van Bolivariaanse missies, gemeenteraden en door de werknemer beheerde coöperaties, evenals een programma van landhervormingen en nationaliseringen. De oppositie, die hem inmiddels verweet een populist te zijn die de democratie aan het uithollen was en in toenemende mate autoritair, probeerde hem uit de macht te zetten, zowel door middel van een mislukte militaire coup in 2002 als door een referendum in 2004.
In 2005 verkondigde Chávez openlijk zijn trouw aan het socialisme en in 2006 werd hij opnieuw tot president gekozen, waarop hij in 2007 zijn nieuwe politieke partij, de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela, oprichtte. Hoewel Chávez in 2011 aan kanker leed, verklaarde hij dat hij opnieuw verkiesbaar zou zijn als president bij de presidentsverkiezingen in 2012.

Chávez was dus ook een tegenstander van het buitenlands beleid van de Verenigde Staten. Hij had een bondgenootschap met de socialistische regeringen van Fidel en Raúl Castro in Cuba, Evo Morales in Bolivia, Rafael Correa in Ecuador en Daniel Ortega in Nicaragua. Zijn presidentschap werd gezien als een onderdeel van de Draai naar Links in Latijns-Amerika. Hij steunde Latijns-Amerikaanse en Caribische samenwerking en hij was medeoprichter van de Unie van Zuid-Amerikaanse Naties, de Bolivariaanse Alliantie voor de Amerika's, de Bank van het Zuiden en het regionale televisie-netwerk TeleSUR.
Tegenstanders beschuldigden hem trouwens van demagogie en dictatoriale neigingen. Zo stond hij er om bekend harde polariserende uitspraken te doen: in een toespraak voor de Verenigde Naties in 2006 vergeleek hij de Amerikaanse president Bush met de duivel. De Britse premier Tony Blair werd door hem eens het broertje van Adolf Hitler genoemd. Politieke vrienden zocht hij onder landen zoals Libië, Iran en Wit-Rusland, die hij allemaal in 2006 bezocht. Critici stelden dat zijn Boliviaanse 'revolutie' steeds verder van een democratie leek af te dwalen...

In april 2013 won Nicolás Maduro de verkiezingen met een zeer kleine voorsprong. Maduro kreeg 50,66% van de stemmen en zijn tegenhanger Henrique Capriles 49,07%.
Maduro is een socialistisch politicus, opgegroeid in de volkswijken van Caracas als zoon van een vakbondsman. Hij stond mee aan de wieg van de Movimiento Quinta República, de socialistische partij die Chávez in 1998 aan de macht bracht. Onder Chávez was hij vicepresident sinds 13 oktober 2012. Eerder was hij voorzitter van het parlement (2005) en minister van Buitenlandse Zaken (2006-2013).

Door de parlementaire verkiezingen van december 2015 had de oppositie twee derde van de zetels in het parlement bemachtigd. De macht van de ruim 15 jaar regerende socialistische partij van Maduro was hierdoor flink verzwakt. De economie van Venezuela kromp vervolgens fors door de sterk gedaalde olieprijzen, de stijgende prijzen, het gebrek aan werkgelegenheid, het gevoel van onveiligheid en het tekort aan basisgoederen. Begin 2016 beperkte Maduro verder de macht van het parlement.
Op 1 september kwamen honderdduizenden aanhangers van de oppositie op straat om het vertrek van de regering te eisen. Gehuld in het wit trokken ze door de straten van de Caracas. Volgens Maduro zijn de protesten een voorbode van een staatsgreep.
Volgens mensenrechtenorganisaties werden de afgelopen week ten minste tien activisten van de oppositie opgepakt omdat ze gewelddadige acties zouden hebben gepland. In Caracas waren extra agenten op de been en op diverse wegen werd traangas ingezet om betogers tegen te houden.

Venezuela verkeert in een diepe economische crisis. Het land is sterk afhankelijk van de verkoop van olie en door de dalende prijzen op de wereldmarkt is de staatsbegroting ingestort. Het Internationaal Monetair Fonds voorspelt dat de inflatie dit jaar zal uitkomen op 480 procent en volgend jaar zal oplopen tot 1600 procent. Aan de meest fundamentele goederen, van voedsel tot wc-papier, zijn ernstige tekorten. Die goederen ging men de afgelopen maanden massaal aankopen over de grens, in Colombia, met als gevolg dat de grenzen een tijd werden gesloten voor voetgangers!

Onrust!
April 2017. Het is al maanden onrustig in Venezuela. Hoe meer Maduro de macht naar zich toe probeert te trekken, hoe meer mensen de straat opgaan. Ondertussen verkeert het land in een zware economische recessie. De centrum-rechtse oppositie en de linkse Maduro staan lijnrecht tegenover elkaar.
Bij de verkiezingen in 2015 raakte de socialistische partij -die het linkse gedachtegoed van Maduro en zijn voorganger Hugo Chávez vertegenwoordigt- de meerderheid in het parlement kwijt. Tegenstanders van het regime verenigden zich in de oppostiepartij Mesa de la Unidad Democrática en willen een alternatief bieden voor het socialistische bewind, dat gezorgd heeft voor een torenhoge inflatie, voedseltekorten en zelfs een dreigende hongersnood. Maduro's grootste tegenstander is Henrique Capriles die een vrijemarkteconomie nastreeft. Hij wil het tijdens de presidentsverkiezingen in 2018 opnemen tegen Maduro.
In een uiterste poging de macht van de oppositie in te perken, schoof Maduro het parlement opzij, waardoor de oppositie monddood werd gemaakt. Volgens het hof functioneerde het parlement slecht en hielden parlementariërs zich niet aan de regels. Tegenstanders van de president vermoeden dat de rechters handelden in opdracht van Maduro. Buurlanden reageerden verontwaardigd op de beslissing en spraken van een staatsgreep. Peru trok zijn ambassadeur terug en sprak van een stap richting dictatuur.
Direct na de beslissing van de rechters gingen in Caracas duizenden mensen de straat op. De oproerpolitie en het leger sloegen de protesten hard neer. Onder internationale druk riep Maduro het gerechtshof op het parlement zijn macht terug te geven. Dat kon nieuwe protesten echter niet verhinderen. Vijf mensen kwamen om het leven en honderden mensen raakten gewond.
Onder het bewind van Maduro steeg het aantal plunderingen en nam de algemene criminaliteit toe. De legerleiding zwoer op 18 april "onvoorwaardelijke trouw" aan Maduro, nadat de oppositie het leger had opgeroepen de "kant van het volk" te kiezen. Daarnaast wordt de president gesteund door de Bolivariaanse militie, een militante beweging die formeel geen deel uitmaakt van het leger en een overblijfsel is van de Bolivariaanse revolutie van Hugo Chávez in 1999. De beweging belichaamt het anti-imperialistische gedachtegoed van Chávez en van de naamgever van de beweging, Simon Bolivár.
In zijn poging de macht te behouden heeft Maduro toegezegd de militie uit te breiden tot een half miljoen leden. Ze worden met name ingezet in de straten van Caracas om de orde te bewaren en nieuwe demonstraties te voorkomen.

In mei 2018 waren er weer presidentsverkiezingen. Een groot deel van de oppositie deed niet mee. Volgens de kiesraad was de opkomst 46,1%, veel lager dan de 80% tijdens de vorige verkiezingen in 2013. Maduro kreeg 5,8 miljoen of 67% van de uitgebrachte stemmen. Zijn grootste uitdager, Henri Falcón, kreeg 21% van de stemmen. Vanuit binnen- en buitenland kwam er veel kritiek, op veel stembureaus waren medewerkers van Maduro aanwezig en stemmers konden geld en bonussen van de regering krijgen.
Na afloop riepen 14 landen, waaronder Argentinië, Brazilië en Canada, hun ambassadeur terug uit protest. De Verenigde Staten kondigden nieuwe economische sancties aan. Vladimir Poetin van zijn kant feliciteerde Maduro met zijn herverkiezing.
Op 10 januari 2019 werd Maduro beëdigd voor een nieuwe periode van zes jaar.
Nog in januari riep oppositieleider Juan Guaidó zich uit als interim-president en wilde de macht over het land overnemen. Tal van landen, waaronder de VS, erkenden hem als zodanig.
Maar na bijna vier jaar trok de Venezolaanse oppositie haar steun aan de zelfbenoemde interim-president weer in. Afgevaardigden van drie van de vier belangrijkste oppositiepartijen stemden er met een grote meerderheid voor om Guaidó als interim-president af te zetten en om de verantwoordelijkheid voor de zelfbenoemde overgangsregering in handen te leggen van een commissie.
Guaidó, die internationaal bekend werd als tegenstander van het autoritaire staatshoofd Nicolás Maduro, richtte zich in het aangezicht van zijn nederlaag rechtstreeks tot zijn landgenoten: "Aan de Venezolanen: reken op mij. Als democraten zullen we de grondwet blijven verdedigen. Vandaag zeg ik tegen jullie: we zullen de dictatuur verslaan. We zullen elkaar altijd weer ontmoeten op straat."
Maar blijkbaar is het anno 2023 nog steeds Maduro die in Venezuela de scepter zwaait: hij wordt daarin onder meer gesteund door het machtige leger. Vanwege de presidentsverkiezingen in 2024 wil een groot deel van de oppositie zich nu reorganiseren, zonder de weinig succesvolle frontman.

Dorst!
Een groep mensen wast zichzelf in de vervuilde Guaire-rivier, die recht door de Venezolaanse hoofdstad Caracas stroomt. Door de langdurige stroomuitvallen in het land werken de waterpompen niet en is er geen water. De president weigerde lange tijd om hulpgoederen toe te laten. De gevolgen van de crisis zijn enorm: water uit de kraan is een utopie, sommige burgers zijn zelfs genoodzaakt het rivierwater te drinken.
In een poging het elektriciteitsnetwerk te stabiliseren heeft de regering het land .op een dagrantsoen van vier uur stroom gezet. De werk- en schooldagen zijn ingekort.
Over de oorzaak van de problemen met de elekriciteit verschillen de meningen. President Maduro meent dat de Amerikanen erachter zitten, maar de Venezolanen leggen de schuld juist bij de president en zijn nalatigheid. Urenlang sta je in de rij voor de supermarkt. Eenmaal binnen zie je grotendeels lege schappen. Flessen water kosten drie tot vijf dollar. Dat is veel voor Venezolanen: de helft of meer van hun maandloon!
Venezuela gaat al jaren gebukt onder hyfperinflatie, falende overheidsdiensten en chronische voedseltekorten. Na een veel te lange periode van weigering mag het Rode Kruis eindelijk medicijnen aan ziekenhuizen en generatoren leveren.

Gezondheid gewetensgevangene in gevaar!
Rubén González werd in november 2018 gearresteerd en veroordeeld na een oneerlijk proces. Als vakbondslid demonstreerde hij tegen het arbeidsbeleid van de Venezolaanse regering. Zijn arrestatie vond plaats in een context van wijdverspreide willekeurige opsluitingen van activisten en mensenrechtenverdedigers.
Bovendien weigert de rechtbank González de medische hulp te verschaffen die hij dringend nodig heeft. González lijdt al tien jaar aan nierfalen. Eind november kreeg hij pas na grote publieke druk medische verzorging nadat hij al meer dan 72 uur koorts had. Na een korte behandeling werd hij meteen teruggebracht naar de gevangenis. Intussen verkeert hij opnieuw in een hypertensieve episode.

Journalist opgepakt na bericht over corona!
De Venezolaanse journalist Darvinson Rojas werd op 21 maart 2020 gearresteerd door de politie. Het was overduidelijk dat de agenten Darvinson wilden verhinderen om informatie door te geven over de verspreiding van het coronavirus in Venezuela. Hij deed op twitter live verslag van zijn arrestatie.
De agenten claimden dat ze de journalist moesten oppakken en ondervragen vanwege een zaak rond COVID-19. Wat deze zaak inhoudt is volstrekt onduidelijk en bovendien geen reden voor arrestatie. Darvinson zit nu zonder aanklacht vast bij een speciale actie-eenheid van de politie. Deze staat erom bekend dat ze ernstige mensenrechtenschendingen pleegt.

Stafleden NGO zijn gewetensgevangenen!
Op 12 januari 2021 arresteerden agenten van het Directoraat-Generaal Militaire Contraspionage (DGCIM) in Maracaibo stafleden van de medische en humanitaire NGO Azul Positivo uit de deelstaat Zulia (West-Venezuela).
Johan León Reyes, Yordy Bermúdez, Layners Gutiérrez Díaz, Alejandro Gómez Di Maggio en Luis Ferrebuz worden beschuldigd van financiële delicten en samenwerking om misdaden te begaan.
Amnesty International beschouwt hun arrestatie en vervolging als uitsluitend gebaseerd op hun humanitair werk voor de NGO Azul Positivo. Het zijn dus gewetensgevangenen.
Azul Positivo is een NGO die sinds 2004 inclusie, begrip en behandeling van HIV-patiënten promoot, alsook transversale kwesties aanpakt, zoals soa, diversiteit en seksueel geweld.

Emirlendris Benítez en Guillermo Zárraga!
Emirlendris Benítez is een 42-jarige moeder, zus en ondernemer die in augustus 2018 in Venezuela om politieke redenen willekeurig werd aangehouden en gefolterd. Nu wacht haar een onrechtvaardige gevangenisstraf van 30 jaar in onmenselijke detentieomstandigheden. Ze heeft dringend medische zorg nodig, meer bepaald een algehele diagnose en integrale behandeling van de ernstige nawerkingen van de foltering die ze heeft ondergaan tijdens de incommunicado-detentie na haar arrestatie.
Guillermo Zárraga (59) is ingenieur en voormalig vakbondsman uit de olie-industrie. Hij werd in november 2020 thuis zomaar aangehouden door agenten van het Directoraat-generaal voor Militaire Contraspionage (DGCIM) en zonder enig bewijs veroordeeld. Hij wordt beschuldigd van het verstrekken van informatie over de nationale veiligheid aan een vermeende CIA-agent. Guillermo Zárraga stond op de foto met Juan Guaido, een prominente oppositieleider. De foto diende als bewijs tegen hem. De vermeende CIA-agent werd vrijgelaten, maar Guillermo zit nog altijd vast.
Beiden lijden aan ernstige gezondheidsproblemen door de onmenselijke omstandigheden in de gevangenis. Ze zitten onterecht vast in gevangenissen onder de verantwoordelijkheid van de minister van penitentiaire zaken.
Amnesty wil dat die minister het leven en de gezondheid van Emirlendris en Guillermo beschermt en ervoor zorgt dat zij toegang krijgen tot de nodige zorg.
Sinds haar arrestatie heeft Emirlendris Benítez talloze mensenrechtenschendingen ondergaan, zoals arbitraire detentie, foltering, gendergerelateerd geweld, discriminatie, een oneerlijk proces en onmenselijke detentieomstandigheden. Ze is een voorbeeld van het angstaanjagende onderdrukkingsbeleid van de Venezolaanse regering. Hoewel ze zich nooit met enige vorm van politiek activisme had ingelaten, werd ze in het kader van een politiek gemotiveerde rechtszaak beschuldigd en werd haar het recht op een eerlijk proces ontzegd.
In gevangenschap werd ze gefolterd terwijl ze zwanger was. Enkele weken na haar arrestatie werd ze onder dwang overgebracht naar een medische instelling waar haar zwangerschap zonder dat ze het wist of ervoor toestemming gaf, beëindigd werd. Door de foltering die ze heeft ondergaan, kan ze zich niet zonder rolstoel verplaatsen.
Op 5 augustus 2018 werd Emirlendris dus willekeurig aangehouden op verzonnen gronden. De autoriteiten linkten haar ten onrechte en zonder enig bewijs aan gewelddaden tegen hooggeplaatste politieke leiders in Venezuela, hoewel ze steeds heeft volgehouden er geen deel aan te hebben gehad.

Verkiezingen juli 2024
De zittende extreem-linkse president Nicolás Maduro is ondanks internationale kritiek opnieuw uitgeroepen tot winnaar. Steeds meer landen erkenden echter oppositiekandidaat Edmundo González als legitieme winnaar. Er volgde ook grote internationale kritiek na berichten van grootschalige fraude. Veel onafhankelijke internationale waarnemers mochten op de verkiezingsdag het land niet binnen en konden dus niet controleren of de stembusgang eerlijk verliep.
Peru was het eerste land dat González erkende als de "legitiem" verkozen Venezolaanse president. Het regime van Maduro reageerde door alle diplomatieke banden met Peru te verbreken. Tijdens grote protesten om de omstreden uitslag werden 2000 mensen opgepakt. Maduro meldde dat de gearresteerde personen "maximaal" zouden worden bestraft voor "misdaden" die zij zouden hebben begaan tijdens de protesten. De openbare aanklager, een bondgenoot van Maduro, opende een strafonderzoek naar oppositieleiders María Corina Machado (zie verder) en Edmundo González Urrutia wegens "aanzetten tot rebellie". Ondertussen bleef het aantal doden tijdens het protest tegen de verkiezingsuitslag oplopen. De onrust kostte aan 25 mensen het leven, onder wie twee leden van de Boliviaanse nationale garde. Alle slachtoffers kwamen om het leven op slechts 48 uur, tussen 29 en 30 juli. Ook 192 mensen raakten gewond bij geweldplegingen met vuurwapens, stompe objecten en brandbommen.
In vele steden in Spanje, Frankrijk, Australië zelfs in Zuid-Korea en Taiwan en in tal van landen in Latijns-Amerika en Venezuela zelf gingen in augustus duizenden mensen de straat op om te protesteren tegen Maduro. Die doet alsof hij eerder deze zomer de verkiezingen won ook al zijn de bewijzen van fraude verpletterend. Haalt al dat protest iets uit of blijft de dictator verder regeren en kijken hoe zijn land langzaam doodbloedt?
Maduro is al sinds 2013 aan de macht, nadat hij de overleden president Hugo Chávez was opgevolgd. In januari begint hij aan een nieuwe termijn van 6 jaar!
Tussen 29 juli en 7 augustus 2024 arresteerden de Venezolaanse autoriteiten meer dan 2.000 mensen die protesteerden tegen of zich kritisch toonden over de recente verkiezingsresultaten. De meeste gedetineerden zijn jongeren, minstens 105 van hen zijn amper tussen de 13 en 17 jaar. Onder de gedetineerden zijn ook zeker 16 mensen met een handicap, zoals visuele of auditieve beperkingen. De gearresteerde mensen zouden geen rechtsbijstand krijgen en contact met de buitenwereld wordt geweigerd, wat doet vrezen voor een verhoogd risico op foltering en andere vormen van mishandeling.
Venezuela verkeert al jaren in een diepe mensenrechtencrisis. De afgelopen tien jaar heeft Amnesty International meermaals melding gemaakt van ernstige mensenrechtenschendigngen, waaronder misdaden tegen de mensheid. Het land kampt met een complexe humanitaire noodsituatie. Meer dan 25% van de bevolking is het land al ontvlucht.

Toch eedaflegging!
Begin 2025 begon Nicolás Maduro dan toch aan zijn derde ambtstermijn als president. Nu Maduro opnieuw de eed heeft afgelegd, blijft hij in principe tot 2031 aan de macht.
Oppositiekandidaat González leefde na de verkiezingen een maand ondergedoken in de Nederlandse ambassade in Caracas. Daarna vluchtte hij naar Spanje, maar dook nadien weer op in Latijns-Amerika. Zo werd hij opgemerkt in Argentinië, Uruguay, de Verenigde Staten, Panama en de Dominicaanse Republiek.
Geruchten deden de ronde dat hij naar Venezuela zou gaan om het presidentschap op te eisen, maar dat gebeurde niet. De Venezolaanse overheid waarschuwde hem wel dat hij meteen gearresteerd zou worden als hij een voet op Venezolaanse bodem zou zetten. Maduro liet ook een som van 100.000 dollar op zijn hoofd zetten!
Ook Maria Corina Machado verscheen opnieuw in het openbaar, voor het eerst sinds eind augustus. Ze werd nog kortstondig opgepakt na een betoging tegen de president, maar dan toch weer vrijgelaten.
Maduro waarschuwde de bevolking dat er een samenzwering op til was. Hij liet daarom de grens met buurland Colombia voorlopig sluiten. O.m. in de hoofdstad golden strenge veiligheidsmaatregelen. De overheid ontplooide er duizenden agenten en militairen, vooral in de omgeving van het presidentiële paleis en het parlementsgebouw -plaats van de eedaflegging.
Door de repressie onder Maduro en de economische malaise in Venezuela zijn de voorbije jaren bijna 8 miljoen Venezolanen naar het buitenland gevlucht, de grootste migratiestroom in de geschiedenis van de regio. De overgrote meerderheid van hen, zo'n 85 procent, verblijft in Latijns-Amerika zelf en met name in Colombia (2,8 miljoen), Peru (1,6 miljoen) en Brazilië (600.000).
De VS en de EU verhoogden de beloning voor informatie die leidt tot de arrestatie van Maduro tot 25 miljoen dollar. Washington hekelde de inauguratie van Maduro als "een schijnvertoning" en nam bovendien sancties tegen nog eens 15 andere personen, leden van de nationale kiesraad CNE, het gerecht en de ordediensten. Zij worden verantwoordelijk geacht voor "het ondermijnen van de democratie, de rechtsstaat en de mensenrechten in Venezuela". De betrokkenen mogen niet langer naar de EU reizen.
Oppositieleider Edmundo Gonzalez Urrutia, de uitdager van Maduro in juli, is intussen het land ontvlucht. Hij kreeg politiek asiel in Spanje.

Landjepik: zie Guyana!

Laat mensenrechtenverdedigers vrij!
Carlos Correa werd op 7 januari 2025 gearresteerd en zijn verblijfplaats bleef 8 dagen lang onbekend. Hoewel hij op 16 januari werd vrijgelaten, worden vier andere mensenrechtenverdedigers nog steeds willekeurig vastgehouden vanwege hun activisme. Het betreft Javier Tarazona, Rocío San Miguel, Carlos Julio Rojas en Kennedy Tejeda.
Amnesty eist de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van de vier mensenrechtenactivisten. In afwachting van hun vrijlating moeten de Venezolaanse autoriteiten ervoor zorgen dat zij niet gefolterd worden.
Mensenrechtenverdedigers lopen in Venezuela voortdurend risico op intimidatie, aanvallen en arrestatie. Carlos werd opgepakt toen hij rondliep in het centrum van Caracas. Personen met een kap over het hoofd namen hem mee naar een onbekende locatie. De veiligheidheidstroepen arresteren wel vaker mensen op willekeurige en brute manier.
Javier Tarazona, een mensenrechtenverdediger, gewetensgevangene en directeur van de lokale ngo Fundaredes, zit sinds 2 juli 2021 vast en wordt vervolgd voor het verdedigen van de mensenrechten. Rocío San Miguel, een advocate, professor en mensenrechtenverdedigster, werd op 9 februari 2024 willekeurig opgepakt en zit sindsdien onterecht vast. Carlos Julio Rojas is een journalist en activist die op 15 april 2024 willekeurig werd opgepakt. Ook hij wordt onterecht vastgehouden wegens zijn activisme. Kennedy Tejeda, een jonge advocaat en mensenrechtenactivist die lid is van de gerenommeerde ngo Foro Penal, werd op 2 augustus 2024 willekeurig aangehouden in de staat Carabobo (met hoofdstad Valencia) toen hij probeerde gratis rechtsbijstand te bieden aan andere slachtoffers van willekeurige detentie.

María Corina Machado
Oppositieleidster María Corina Machado (58) heeft de Nobelprijs voor de Vrede 2025 gewonnen. Het Nobelprijscomité looft haar onvermoeibare inzet voor de democratische rechten van het Venezolaanse volk. Machado was vorig jaar de kandidaat van de oppositie om het op te nemen tegen Maduro, maar het regime sloot haar uit van deelname aan de presidentsverkiezingen.
Machado staat aan het hoofd van Plataforma Unitaria Democrática de Venezuela (PUD) of het Democratisch Eenheidsplatform van Venezuela. Dat is een alliantie van oppositiepartijen die zich verenigd hebben in de strijd tegen hun radicaal-linkse president. In die hoedanigheid zet Machado zich al jaren in voor de democratie in haar land.
Nog volgens het Nobelprijscomité is ze "een van de meest buitengewone voorbeelden van burgerlijke moed in Latijns-Amerika in recente tijden".
Machado had eigenlijk de grote uitdager moeten worden van Maduro bij de presidentsverkiezingen van 28 juli 2024. In oktober 2023 won ze met grote overmacht de voorverkiezingen van het oppositiefront. Maar sindsdien deed het regime van Maduro er alles aan om haar tegen te werken. Zo werd ze beschuldigd van corruptie, waardoor ze 15 jaar lang geen politieke functie mag opnemen en waardoor ze dus niet mocht deelnemen aan de presidentsverkiezingen.
Machado leeft nu ondergedoken in eigen land, maar laat zich af en toe zien tijdens betogingen.

2025-2026: conflict met de VS!
Lees hierover meer bij de Verenigde Staten.