V E R E N I G D E   S T A T E N

Opp.: 9.826.675 km² (307 x België)    Inw.: 333 miljoen (2020)   (34 inw./km²)    Regeringsvorm: federale republiek    Hoofdstad: Washington D.C.   
Religie: christendom

De Verenigde Staten van Amerika (VS) zijn een Noord-Amerikaanse federatie van 50 staten en het district van Columbia. Twee staten, Alaska en Hawaï, liggen apart en grenzen niet aan de andere staten. Tot het land behoren ook diverse eilanden in de Caribische Zee en de Stille Oceaan. De Verenigde Staten zijn het op twee na grootste land ter wereld in bevolking, na de Volksrepubliek China en India, en het op drie na grootste land in oppervlakte, na Rusland, Canada en China.
De VS worden aan de noordkant begrensd door Canada, aan de zuidkant door Mexico en het Caribisch gebied, in het westen door de Stille Oceaan en in het oosten door de Atlantische Oceaan. Alaska heeft zijn noordgrens aan de Arctische Oceaan.
De Verenigde Staten hebben ook samenwerkingsovereenkomsten met de Marshalleilanden, Palau en Micronesia: in ruil voor financiële hulp en andere rechten mag er gebruik gemaakt worden van hun grondgebied voor doeleinden in het belang van de defensie van de Verenigde Staten.

Politiek
Bij de onafhankelijkheidsverklaring in 1776 waren er slechts 13 staten. Alaska is de grootste staat (1.700.578 km²) en Rhode Island de kleinste (4003 km²). Californië heeft de grootste bevolking (ruim 34 miljoen inwoners in 2005), terwijl Wyoming het minst aantal inwoners heeft (ongeveer 550.000).
De Verenigde Staten van Amerika zijn een federale republiek met een sterke democratische traditie. Elke vier jaar worden er presidentsverkiezingen gehouden en een gekozen president kan maximaal twee periodes dienen. De stemmen worden geteld per staat.
Er zijn slechts twee partijen van betekenis: de Republikeinen (conservatieven) en de Democraten (progressieven). De bedrijfsbelangen verlenen het grootste deel van de financiële steun. De Republikeinen ontvangen over het algemeen meer financiering en steun van commerciële groepen, godsdienstige christenen en Amerikanen op het platteland, terwijl de Democratische partij meer geholpen wordt door arbeidsvakbonden en etnische minderheidsgroepen.

Als gevolg van de grote militaire, economische en culturele invloed van de Verenigde Staten op de rest van de wereld besteedt de politiek heel wat aandacht aan de buitenlandse betrekkingen. Veel burgers en bedrijven zijn bezorgd over het beeld van de Verenigde Staten in de rest van de wereld, vaak ook omdat het de belangen van de VS kan schaden.
Als resultaat hiervan zijn de reacties naar de VS toe vaak heftig en soms irrationeel, gaande van bewondering van alle dingen die "Amerikaans" zijn tot uitgesproken anti-Amerikanisme. Bewondering van de VS komt vaak voort uit het feit dat veel mensen het als het land van de vrijheid zien en bij uitbreiding als het land waar alles mogelijk is. Het respect voor die American Dream neemt soms ongekende proporties aan. Voor veel Europeanen komt daar nog de dankbaarheid bij voor de bevrijding van het fascisme tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Tegenstanders van het buitenlands beleid van de VS daarentegen vinden dat het land gedurende zijn geschiedenis weinig respect heeft getoond voor de vrijheid en soevereiniteit van veel andere volkeren. Zij wijzen onder andere op de Vietnamoorlog of de Amerikaanse bemoeienissen in Latijns-Amerika. Ook de invasie van Afghanistan en de oorlog in Irak worden door hen als onrechtvaardig gezien.

Voor moslims in het VS-leger is het trouwens moeilijk thuiskomen uit Irak. Het Amerikaanse leger telt er ongeveer 3500 (augustus 2006). In de ogen van hun vrienden en familie staat onbegrip te lezen, aan het front werd hun loyauteit aan de VS in twijfel getrokken.
Inderdaad, deze moslim-marines zitten in het VS-leger en identificeren zich tegelijkertijd met de inwoners van het land dat ze zijn binnengevallen. In hun eigen buurt zijn ze niet echt meer welkom. Maar ook in het leger hadden ze het moeilijk. Arabisch sprekende soldaten waren broodnodig in Irak om met de bevolking te communiceren, orders uit te delen of troost te bieden aan de slachtoffers en hun nabestaanden. Maar aan de andere kant botsten ze overal op wantrouwen. Ze vallen dus eigenlijk tussen twee stoelen, zoveel is duidelijk. Ook in de Tweede Wereldoorlog vochten Amerikaanse Duitsers en Amerikaanse Japanners tegen hun volksgenoten, met alle dubbele gevoelens van dien.
Waarom zijn ze dan in het Amerikaanse leger gegaan? Omdat op dat moment 11 september nog niet aangebroken was en niemand kon bevroeden dat de VS kort na elkaar zowel Afghanistan als Irak zouden bestoken. En ook omdat ze eerste generatie-Amerikanen zijn en kost wat kost hun trouw aan hun nieuwe vaderland wilden betuigen.

NEEN TEGEN DE DOODSTRAF! (Raadpleeg hierover zeker ook ons dossier!)
De doodstraf is een heel wrede bestraffing en wordt vaak op een willekeurige en discriminerende manier toegepast. Bij toepassing ervan kan het risico op onherroepelijke vergissingen niet worden uitgesloten.
In maart 2005 schrapte het Amerikaanse Hooggerechtshof de doodstraf voor minderjarigen. Jongeren die minder dan 18 waren toen ze ernstige misdaden pleegden, kunnen hiervoor niet langer ter dood veroordeeld of terechtgesteld worden.
In Amerikaanse gevangenissen zitten ongeveer 70 jongeren die ter dood veroordeeld werden wegens moorden begaan toen ze 16 of 17 jaar oud waren. Zij zullen nu uit de dodencellen worden gehaald. Hun veroordelingen worden omgezet in levenslang.
In 109 landen wordt de doodstraf niet meer toegepast en/of is ze volledig uit de wet verdwenen. In de Verenigde Staten echter passen de meeste staten én de federale regering deze barbaarse straf nog steeds toe. Sinds 1990 werden meer dan 600 mensen geëxecuteerd. De VS schenden nog steeds de internationale normen door de doodstraf toe te passen op mentaal gehandicapten, op mensen die geen 18 waren toen ze hun misdrijf pleegden en op beklaagden die onvoldoende rechtsbijstand hebben gekregen.
Op 31 januari 2000 kondigde gouverneur George Ryan een moratorium op de doodstraf af in Illinois, omdat er zoveel mensen onschuldig veroordeeld waren en in dodencellen zaten. Hij richtte ook een commissie op om de doodstrafwetgeving in zijn staat te herzien. Die bracht op 15 april 2002 haar rapport uit. De commissie gaf toe dat de meerderheid van haar leden voor afschaffing van de doodstraf was en verstrekte verregaande aanbevelingen om het systeem te hervormen.

Amnesty International verwelkomt daarom de principiële houding van John Kitzhaber, de gouverneur van Oregon. Hij stelde eind november 2011 een moratorium in op executies voor de rest van zijn ambtstermijn. Op 6 december zou de executie van de 49-jarige Gary Haugen plaatsvinden maar het vonnis werd niet uitgevoerd. Kitzhaber noemde de doodstraf "onethisch en onrechtvaardig" en stelde dat hij geen executies meer zou toelaten zolang hij gouverneur is. Zijn huidige ambtstermijn loopt tot januari 2015.
Oregon heeft twee executies uitgevoerd sinds de doodstraf in de VS hervat werd in 1977 - één in 1996 en één in 1997. Beiden werden uitgevoerd tijdens de eerste ambtstermijn van gouverneur Kitzhaber. De gouverneur liet de executies doorgaan "ondanks mijn persoonlijk verzet tegen de doodstraf. Ik geloof niet dat die executies bijgedragen hebben tot onze veiligheid, en het maakt onze maatschappij er beslist niet beschaafder op. Ik kon niet nog eens meedoen met iets wat ik moreel verkeerd vind".
Kitzhaber riep de huidige legislatuur op "potentiële hervormingen voor te leggen voor de volgende legislatuurperiode", eraan toevoegend dat hij "ervan overtuigd was dat we een betere oplossing kunnen vinden".

Begin 2012 zette de gouverneur van de staat Delaware de doodstraf van Robert Gattis om in een levenslange onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Hij deed dit drie dagen voor de geplande executie. Hiermee is een einde gekomen aan de bijna twintig jaar dat Robert Gattis doorbracht in de dodencel. Robert Gattis werd ter dood veroordeeld vanwege de moord op zijn vriendin Shirley Slay in mei 1990.
De voornaamste reden om de straf om te zetten was de achtergrond van Gattis. In overeenstemming met de aanbevelingen van de Delaware Board of Parole oordeelde hij dat Gattis tijdens zijn jeugd zodanig mishandeld was dat een terdoodveroordeling ongepast is.
De gouverneur noemde de beslissing een van de zwaarste die hij heeft moeten maken tijdens zijn termijn, en bood zijn excuses aan voor 'de pijn die zijn beslissing mogelijk brengt voor de familie en vrienden van Shirley Slay'.
Amnesty International hoopt nu dat het afschaffen van de doodstraf een trend wordt in de Verenigde Staten.

Wie weet? De staat Connecticut schafte alvast de doodstraf af eind april 2012: de 17de staat in de Verenigde Staten.
Sinds 1973 zijn er nu al 140 mensen uit een Amerikaanse dodencel vrijgesproken.

Op 2 mei 2013 tekende gouverneur O'Malley van Maryland het besluit tot afschaffing: daar mee is Maryland de vierde Amerikaanse staat die in de afgelopen vijf jaar hiertoe overgaat. In de staat zitten nog vijf gevangenen in de dodencel. Amnesty roept gouverneur O'Malley op hun straf om te zetten in levenslange gevangenisstraffen.
Binnenkort gaan Amnesty-activisten van start met nieuwe campagnes voor de afschaffing in de staten Colorado en Delaware.

Echter, in de staat Texas nadert de 500ste executie sinds de doodstraf daar in 1982 weer werd ingevoerd. In deze staat heeft een derde van het totale aantal executies in Amerika plaats. Sinds de huidige gouverneur Rick Perry aantrad in 2000 zijn er meer dan 250 executies uitgevoerd. Onder zijn voorganger George W. Bush gingen er 152 executies door .
De doodstraf in Texas is omstreden. Zo werden er eerder geesteszieke gevangenen geëxecuteerd en gevangenen die geen goede juridische bijstand hadden gekregen. Het is inmiddels verboden gevangenen te executeren met een geestelijke beperking én gevangenen die minderjarig waren op het moment van hun misdrijf.

In de Verenigde Staten heerst trouwens over het algemeen een zwaarbestraffende politieke sfeer: 96% van het geld dat ter beschikking wordt gesteld van misdaadbestrijding wordt gebruikt voor bestraffende maatregelen, slechts 4% gaat naar misdaadpreventie. Mede hierdoor is de gevangenisbevolking in de VS in de laatste twintig jaar meer dan verdriedubbeld. Bijna twee miljoen Amerikanen zitten opgesloten! De vrouwelijke gevangenisbevolking is toegenomen van 5.600 in 1970 naar bijna 140.000 nu.
Veel gevangenissen zijn overbevolkt en hebben slecht opgeleid personeel. De regering bezuinigt op de hoge kosten door het management van de gevangenissen uit te besteden aan privé-bedrijfjes. Deze hebben er groot belang bij dat de kosten laag blijven. Hun eerste prioriteit is uiteraard winst maken.
Internationale richtlijnen bepalen dat in de gevangenissen medische voorzieningen gratis moeten zijn. Maar die zijn vaak slecht en het is dit gebrek aan goede medische verzorging dat een gevangene het leven kan kosten.
Gevangenen worden vrijwel altijd geboeid. Vaak ketent men hen ook aan elkaar en maakt hierbij geen uitzondering voor zwangere gedetineerden. Volledig geketend aan hun polsen, middel en enkels lopen ze dan ook meer gevaar om te vallen. Verder hebben veel gevangenissen geen kraamafdeling en voor de bevalling gaan de vrouwen naar het ziekenhuis.
Regel 53 van de "Standard Minimum Rules" bepaalt dat alleen vrouwen gedetineerden mogen bewaken. De VS voldoen evenwel niet aan deze minimumeisen. Mannelijke bewakers begluren de vrouwen terwijl ze zich aankleden, douchen of gebruik maken van het toilet. De sexuele intimidatie gaat dikwijls nog heel wat verder. Veel vrouwen durven echter geen klacht in te dienen omdat ze bang zijn voor vergeldingsacties.

Op 17 oktober 2006 ondertekende president Bush de "Military Commissions Act", een wet die een klimaat creëert voor verdere mensenrechtenschendingen. In de oorlog tegen het terrorisme nam de overheid haar toevlucht tot geheime opsluiting, gedwongen verdwijning, incommunicado detentie, foltering, enz. Op 11 januari 2009 bestond de beruchte gevangenis van Guantanamo zeven jaar. Sindsdien zijn er ongeveer 800 mensen opgesloten geweest, waarvan er nu nog altijd nagenoeg 290 vastzitten.
Op de 6de verjaardag van Guantanamo organiseerde Amnesty in Brussel een protestmars van het Vrijheidsplein tot de Amerikaanse ambassade. De tocht werd aangevoerd door een "chain gang" van activisten in de bekende oranje pakken, gevolgd door parlementairen. Bij onze bestemming aangekomen brachten we onze eisen en zorgen over aan de ambassadeur van de VS.
In het begin van zijn eerste ambtstermijn beloofde de Amerikaanse president Obama het gevangenenkamp Guantánamo te sluiten. Nu, vijf jaar later, is er van die belofte nog niets terechtgekomen.

De Amerikaanse Christie Cheramie werd in 1994 veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating. Ze was toen 16 jaar. Nu is ze 33 en heeft ze meer dan de helft van haar leven in de gevangenis doorgebracht.
Ze werd veroordeeld wegens doodslag op de tante van haar toen 18-jarige verloofde. Volgens haar was haar verloofde de schuldige. Omdat ze bang was de doodstraf te krijgen, bekende ze schuld. Door deze bekentenis kan ze nu haar veroordeling en straf niet aanvechten. In 2001 probeerde ze haar bekentenis in te trekken, maar dit lukte niet.
Tijdens haar jeugd werd Christie Cheramie seksueel misbruikt. Toen ze 13 jaar was deed ze een zelfmoordpoging en werd ze opgenomen in een psychiatrische kliniek. In de gevangenis gedraagt ze zich volgens een bewaker goed. Ze heeft gestudeerd en de familie van het slachtoffer heeft aangegeven dat ze een tweede kans verdient.
De Verenigde Staten is (samen met Somalië) het enige land dat het VN Kinderrechtenverdrag niet bekrachtigd heeft. Dit verdrag verbiedt de oplegging van levenslange gevangenisstraf zonder mogelijkheid op vervroegde vrijlating aan mensen onder de 18 jaar.

OBAMA!
Barack Hussein Obama (Honolulu, 4 augustus 1961) is de 44ste en huidige president van de Verenigde Staten. Hij is de eerste zwarte Amerikaan[1] in deze functie. Tussen 3 januari 2005 en 16 november 2008 was Obama lid van de Senaat als vertegenwoordiger van de staat Illinois en voordien was hij staatssenator in de wetgevende vergadering van zijn thuisstaat. Op 20 januari 2009 werd Obama tijdens de inauguratie op het Capitool beëdigd als president.
Tijdens de eerste dagen van zijn ambtstermijn bevroor Obama alle lopende beleidsplannen van zijn voorganger, iets wat een nieuwe president normaliter doet. Verder gaf hij opdracht om het kamp te Guantanamo Bay binnen een jaar te sluiten. Ook overlegde hij met zijn militaire bevelhebbers over de terugtrekking van de meeste Amerikaanse troepen uit Irak.

IS!
Amerika voert een militaire operatie uit in Syrië en Irak om IS (Islamic State - Islamitische Staat) te bestrijden. Amerikanen konden een humanitaire ramp van historische omvang voorkomen door IS-doelen aan de voet van een berg in Noordwest-Irak te bestoken. Tienduizenden Yezidi's (aanhangers van een Koerdische religie) waren naar de kale berg gevlucht en konden niet naar beneden omdat IS-strijders hen daar opwachtten.
Obama kondigde op 11 september, ruim een maand na de eerste luchtaanvallen, aan dat IS wereldwijd zal worden "vernietigd". Dat betekent dat er ook doelen van IS in Syrië zullen worden bestookt. Een internationale coalitie gaat Amerika bijstaan, al is vooralsnog onduidelijk wat die coalitie precies voor taken krijgt.
In reactie op de Amerikaanse bombardementen onthoofdden IS-strijders twee Amerikaanse journalisten: half augustus James Wright Foley en begin september Steven Sotloff. Video's van de onthoofdingen werden op internet gezet en wereldwijd werd er geschokt op gereageerd.
De Amerikaanse president liet weten niet te zullen buigen voor terreurdaden. Volgens hem hebben de gruwelijke video's een averechts effect en maken ze Amerika sterker en saamhoriger.
Op 19 september begon ook Frankrijk met luchtaanvallen op doelen van IS in Irak. Frankrijk liet daarbij weten alleen in Irak te zullen opereren en geen soldaten te zullen sturen.

Guantánamo!
De uit Mauretanië afkomstige Mohamedou Ould Slahi zit al meer dan 12 jaar zonder aanklacht of proces vast op Guantánamo. In januari 2015 verscheen zijn boek over zijn ervaringen daar.
Mohamedou Ould Slahi werd door de Amerikaanse autoriteiten verdacht van betrokkenheid bij het mislukte plan om het vliegveld van Los Angeles te bombarderen in 2000. Ook zou hij lid zijn van Al-Qaida. Slahi geeft zelf aan in 1992 alle banden met de terroristische organisatie te hebben verbroken. Na zijn arrestatie in november 2001 werd hij overgebracht naar Jordanië waar hij acht maanden incommunicado werd vastgehouden in een militaire gevangenis. In juli 2002 werd hij naar Afghanistan gevlogen en daarna naar Guantánamo Bay op Cuba, waar hij sindsdien vast zit. Slahi werd gemarteld, vernederd en onmenselijk behandeld.
Slahi werd negentig dagen lang onderworpen aan een speciaal verhoorplan. Zijn cel werd aangepast zodat er geen licht binnen kwam. Zijn bewakers droegen maskers. Hij zag een jaar lang geen daglicht. Zeventig dagen lang werd hij van zijn slaap beroofd en blootgesteld aan hard geluid en fel knipperlicht. In april 2010 oordeelde de rechter dat het gevangenhouden van Slahi onwettig is en dat hij moet worden vrijgelaten. Ook zei hij dat er uitgebreid bewijs is dat Slahi ernstig is mishandeld. Het bewijsmateriaal tegen hem kan niet worden ingebracht in een rechtszaak tegen hem. De Amerikaanse overheid ging in beroep. En Slahi zit nog steeds vast op Guantánamo Bay.
Op 20 juli 2016 werd zijn vrijlating eindelijk goedgekeurd.

Lakota
Er zijn slechts 1500 mensen die het Lakota nog beheersen. Wil je die taal horen, dan heb je de grootste kans bij een begrafenis. De meeste sprekers wonen in het Pine Ridge-reservaat in Zuid-Dakota. Dit indrukwekkend lege hart van Amerika was ooit het domein van bizons en van volkeren die vroeger indianen genoemd werden.
Nu zijn de termen Native Americans of American Indians gebruikelijk, hoewel de bewoners van het Pine Ridge-reservaat zichzelf liever Lakota noemen. Dawn Frank (46) is een van hen. Ze is adjunct-directeur van Oglala Lakota College, de hogeschool van Pine Ridge, en zet zich met hart en ziel in voor taalbehoud: iedereen leert nu Lakota, want “als we de taal kwijtraken, verliezen we onze identiteit”. Ze vertelt dat een oudere Lakota onlangs een uur bezig was om haar de betekenis van het woord 'luisteren' uit te leggen. Er is een spirituele component die in het Engels niet over te brengen is. In de wereld van vandaag verwachten we oogcontact van de luisteraar, maar Lakota-ouderen luisteren met hun ogen dicht en de handen gevouwen: om je te begrijpen en te doorgronden.
Veel Lakota hebben sociale problemen. Die vinden hun oorsprong in de hardhandige pogingen van de federale overheid om de bevolking zich te laten aanpasssen aan de Amerikaanse samenleving, maar ook in het afnemen van hun land en in gedwongen verhuizingen. Jongeren groeien op met dat trauma, na decennia van etnische zuivering en landjepik. Wie nu Lakota leert, hervindt de cultuur, de familie en de gemeenschap.
Volgens de laatste beschikbare officiële tellingen -daterend uit de jaren '90- wonen er 103.000 Lakota verspreid over Noord- en Zuid-Dakota, in vijf verschillende reservaten, waaronder Pine Ridge. In dit reservaat, in oppervlakte groter dan twee Belgische provincies, leeft 40 procent van de naar schatting 40.000 inwoners in armoede, soms zonder centrale verwarming en stromend water. Met 66 jaar heeft het gebied de laagste levensverwachting van Noord- en Zuid-Amerika. Veel inwoners zijn alcoholverslaafd.
De Amerikaanse overheid heeft decennialang geprobeerd de taal en cultuur van de Lakota en andere oorspronkelijke volken te vernietigen. Tot in de jaren '50 gingen kinderen verplicht naar christelijke kostscholen. Volgens onderzoek van het Lakota Language Consortium, dat samenwerkt met de VN, is 90 procent van de 500 talen die Noord-Amerika heeft gekend, al verdwenen. Ook het Lakota is het uitsterven nabij, maar door de inzet van velen is het een van de talen met de beste kans tot overleven.
De oorspronkelijke Amerikanen in de VS zijn weer trots op hun cultuur, eisen hun rechten op en mengen zich in het publieke debat. Zoals bij het protest tegen de oliepijpleiding bij Standing Rock (Noord-Dakota) in 2016 en 2017: de pijpleiding zou door het reservaat lopen en door olielekkages het water vervuilen.
Ook in de politiek neemt het aandeel Native Americans toe: naar verwachting staan er tien kandidaten op de kieslijst voor de verkiezing van het Congres. Nog nooit was een vrouw uit de gemeenschap lid van het Congres, maar de kans is aanzienlijk dat daarin verandering komt.
Niettegenstaande de pogingen om het Lakota te bewaren dreigt taalvernietiging. Er komen tientallen nieuwe sprekers per jaar bij, maar er gaan ook telkens zo'n 300 verloren (Lakota Language Consortium). Wie Lakota leert, spreekt het vaak op een laag niveau.

De oorspronkelijke bewoners van de Verenigde Staten zijn in de 18de en 19de eeuw onder dwang ondergebracht in reservaten. Zo kon de federale overheid controle uitoefenen en conflicten tussen met de Europese kolonisten voorkomen. Het was voor de meeste volken moeilijk om hun levenswijze vast te houden in een afgebakend gebied.
Er bestaan nog steeds 326 reservaten. De bewoners kennen een vorm van zelfbestuur, casino's vormen vaak een inkomstenbron.
De Amerikaanse overheid droeg de oorspronkelijke bevolking in de 19de eeuw op Engelse (christelijke) namen aan te nemen, maar het lukte ze niet om traditionele namen volledig uit te bannen. Iemand stelt zich voor: “Mijn moeder is Sylvia Tobacco, mijn vader is Darrell Two Crow. Mijn Lakota-naam is Tá Oyate Wiyankapi Win. Vrij vertaald: 'de vrouw die gezien wordt door haar volk'. Volgens Lakota- protocol vertel je altijd wie je vader en je moeder zijn en waar je voorouders vandaan komen."

Hulpverlener riskeert 10 jaar cel!
De 36-jarige aardrijkskundeleraar Scott Warren woont in de Amerikaanse staat Arizona. Op 17 Januari 2018 sloegen agenten van de Amerikaanse grenspatrouille hem in de boeien en namen hem mee. Zijn misdaad? Hij deelde onder meer water uit aan migranten die via de woestijn de VS binnen wilden.
Scott Warren werd aangeklaagd voor het bieden van humanitaire hulp aan twee mensen zonder papieren. Zijn rechtszaak eindigde afgelopen juni zonder uitspraak, omdat de jury verdeeld was. Maar de aanklager besloot hem opnieuw te vervolgen. Warrens nieuwe rechtszaak begon op 12 november 2019. Hij kan een celstraf van tien jaar krijgen.
De Amerikaanse autoriteiten proberen mensenrechtenverdedigers en andere hulpverleners aan de grens te ontmoedigen door hen te intimideren en te vervolgen.

Presidentsverkiezingen 2020
Nadat de kandidaten van de partijen bekend zijn, start de echte campagne in aanloop naar verkiezingsdag of election day. Die vindt traditioneel plaats op de dinsdag na de eerste maandag van november. In 2016 was dat 8 november, dit jaar is het met 3 november iets vroeger.
De Verenigde Staten van Amerika bestaan uit 50 staten, die in de loop van de geschiedenis tot het land zijn toegelaten, en uit het aparte federale gebied Washington D.C. (District of Columbia). Zoals in België zijn politieke bevoegdheden verdeeld tussen het federale niveau, en de aparte staten.
Amerikanen kiezen hun president niet rechtstreeks, maar doen dat getrapt via het kiescollege of electoral college. Het is dat instituut dat om de vier jaar de president en de vicepresident van de Verenigde Staten officieel aanduidt enkele weken na de verkiezingsdag (officieel: de eerste maandag na de tweede woensdag van december, dit jaar op 14 december).
In het kiescollege zetelen de kiesmannen, ze komen samen per staat.
Alle vijftig staten van de VS hebben recht op een bepaald aantal delegates of kiesmannen. Het aantal kiesmannen per staat is identiek aan het aantal Congresleden waar een staat recht op heeft en is afhankelijk van het aantal inwoners van die staat. Het minimale aantal kiesmannen per staat is 3 in weinig bevolkingsrijke staten, en 55 in grootste staat Californië.
In totaal zijn er momenteel 538 kiesmannen. Wie tijdens de verkiezingsnacht een meerderheid van die 538 weet te verzamelen - het magische getal 270 - wordt president. In 2016 sprong Trump rond 2.30 uur lokale tijd ( 8.30 uur ‘s ochtends bij ons) over die drempel.
Een swing state of kantelstaat (Engels: swing state) of een strijdstaat (Engels: battleground state) is een staat van de Verenigde Staten waar geen van de presidentskandidaten een duidelijke meerderheid heeft. In 2020 waren dat de volgende 13: Arizona, Florida, Georgia, Iowa, Michigan, Minnesota, Nevada, New Hampshire, North Carolina, Ohio, Pennsylvania, Texas, Wisconsin.
De stemmen van de 538 kiesmannen worden officieel pas op 6 januari 2021 geteld in het Congres, waarna de winnaar wordt uitgeroepen. In 2016 haalde Trump 306 kiesmannen binnen, Hillary Clinton bleef steken op 232.
De nieuwe president legt op 20 januari 2021 de eed af.

Bijna een week nadat Joe Biden aangeduid werd als winnaar van de Amerikaanse verkiezingen, erkende ook China zijn winst. 'We wensen Mr. Biden en Ms. Harris veel geluk', zei Wang Wenbin, de woordvoerder van de minister van Buitenlandse Zaken, aan de pers. Hij voegde daar wel nog aan toe dat 'het resultaat van de Amerikaanse verkiezingen bepaald zal worden door de wet'. Allicht verwees het regime daarmee naar de rechtszaken die president Donald Trump had aangespannen.
De relatie tussen China en de Verenigde Staten bekoelde onder het presidentschap van Donald Trump. Beide wereldmachten raakten verwikkeld in een handelsoorlog. Toch is het aannemelijk dat China liever een Republikeinse overwinning zag.
Volgens The Washington Post sprak China zich uit voorzorg niet uit over de verkiezingen, omdat Trump zijn nederlaag weigerde toe te geven. Nadat ook de stemmen in Arizona geteld waren, lag de weg voor Biden steeds meer open. Volgens de Amerikaanse krant was het dus hinken op twee benen voor Xi Jinping: langer wachten met felicitaties zou wel eens in het verkeerde keelgat bij het kamp-Biden kunnen vallen. Hiervoor had China enkel laten weten dat het 'akte had genomen van de overwinningsclaim van Joe Biden'.
De gespannen sfeer na de Amerikaanse verkiezingen vertaalde zich ook diplomatiek. Niet iedereen stond aan te schuiven om Joe Biden felicitaties toe sturen. De Britse premier Boris Johnson en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu lieten even op zich wachten, vermoedelijk om Trump niet voor het hoofd te stoten. Vladimir Poetin uit Rusland en Jair Bolsonaro uit Brazilië hullen zich nog altijd in stilte.
De nieuwsmedia die Arizona nog niet aan Joe Biden hadden toegekend, deden dat op 12 november. Het was Edison Research dat Arizona nu ook toekende aan de Joe Biden, die al voldoende kiesmannen binnenhaalde om de verkozen president van de VS te zijn. Nu verstevigt Biden die voorsprong tot 290 kiesmannen. President Donald Trump bleef de verkiezingsuitslag betwisten.
Andere nieuwsmedia zoals FOX News en AP hadden al dagen geleden Arizona aan Joe Biden toegekend, tot grote onvrede van Trump.

De verkiezingsuitslag werd echt definitief nadat Joe Biden ook in Georgia tot winnaar werd uitgeroepen, waarmee hij de eerste Democraat is sinds Bill Clinton in 1992 die de zestien kiesmannen in die staat mag bijschrijven. De laatste staat die nog stemmen moest tellen, North Carolina, werd toegeschreven aan zittend president Donald Trump.
Biden vergaarde in totaal 306 kiesmannen, ruim voldoende voor het volgende presidentschap. Trump haalde 232 kiesmannen binnen.
Georgia liet nog weten dat er een hertelling zou volgen in de staat omdat de verschillen tussen Biden en Trump klein waren.

Laat Steven Donziger vrij!
Op 1 oktober 2021 werd milieu-advocaat Steven Donziger veroordeeld tot zes maanden celstraf. Dat gebeurde op basis van een politiek gemotiveerde aanklacht die luidde: “minachting van de rechtbank”. Steven Donziger verdedigde op succesvolle wijze mensen die het slachtoffer werden van bedrijven die olie dumpten in Ecuador.
Donziger zat al meer dan twee jaar onder huisarrest. Volgens VN-experten ontbrak elke wettelijke basis om hem vast te houden en kreeg hij geen eerlijk proces.
De VN-werkgroep voor arbitraire detentie kwam tot het besluit dat zijn aanhouding een vergelding is voor zijn werk als advocaat voor lokale gemeenschappen in Ecuador.

2025: Leonard Peltier (80) eindelijk vrij!
De Indiaans-Amerikaanse activist Leonard Peltier zat al 50 jaar gevangen in de Verenigde Staten. Een deel daarvan bracht hij door in eenzame opsluiting. Hij zat een straf van tweemaal levenslang uit wegens moord. Dit terwijl Amnesty ernstige bezorgdheden heeft over het eerlijke verloop van de procedures die tot zijn proces en veroordeling hebben geleid.
Peltier beweert tot op heden onschuldig te zijn. Hij is nu 80 jaar oud en lijdt aan een aantal chronische aandoeningen waarvan minstens één levensbedreigend is. Hij kwam pas in 2024 weer in aanmerking voor voorwaardelijke vrijlating. Zijn advocaten dienden hiertoe een nieuw gratieverzoek in.
Op het einde van zijn ambtstermijn heeft president Biden de celstraf van Peltier omgezet naar een vorm van huisarrest en zo kan Peltier de rest van zijn straf thuis uitzitten. Zijn reactie in een verklaring na de aankondiging van het omzetten van zijn straf: “Het is eindelijk voorbij. Ik ga naar huis. Ik wil de wereld laten zien dat ik een goed mens ben, met een goed hart. Ik wil mensen helpen, zoals mijn oma me heeft geleerd.”

Guantánamo!
Van de 35 mannen die nog in de Amerikaanse militaire gevangenis in Guantánamo Bay (Cuba) zitten, zijn er 19 waarvan de vrijlating is goedgekeurd, maar die toch nog vastzitten. De gevangenis is al ruim 20 jaar open en meer dan 700 moslimmannen en -jongens hebben er verbleven. Velen werden gefolterd, allemaal willekeurig vastgehouden, en geen van hen heeft een eerlijk proces gekregen. Een van hen is Toffiq al-Bihani. Zijn overplaatsing uit de gevangenis was al in 2010 goedgekeurd, maar toch verblijft hij er nog steeds.
De Amerikaanse regering moet Toffiq al-Bihani en de andere mannen die goedkeuring kregen tot overplaatsing, overbrengen naar een land waar hun mensenrechten gerespecteerd zullen worden en bovendien de gevangenis onmiddellijk sluiten.
Onder de regering van president Joseph Biden zijn vijf mannen overgebracht. In juli 2021 werd de 56-jarige Marokkaanse burger, Abdul Latif Nasser, overgebracht naar Marokko. De vrijlating van Nasser was goedgekeurd in 2016, maar toch werd hij nog vijf jaar vastgehouden in Guantánamo. In totaal bracht hij er 19 jaar door zonder ooit officieel in beschuldiging gesteld te zijn.
In april 2022 werd Sufyian Barhoumi naar Algerije overgebracht. Hij werd in maart 2002 in Pakistan gevangengenomen en naar Guantánamo Bay overgebracht, waar hij nooit een proces kreeg. Hij werd in augustus 2016 op de hoogte gebracht dat hij in aanmerking kwam voor vrijlating, maar zijn zaak liep vast door het beleid van de regering-Trump die transfers meestal tegenhield.
In maart 2022 werd Mohammed al-Qahtani overgebracht naar Saudi-Arabië voor mentale gezondheidszorg. Al-Qahtani werd zo zwaar gefolterd door de Amerikaanse autoriteiten dat hij ongeschikt verklaard werd om een proces te doorstaan. Hij werd ervan verdacht de 20ste kaper bij de aanslagen van 11 september te zijn.
In juni 2022 werd Asadullah Haroon Gul, een Afghaanse gevangene die bijna 15 jaar in Amerikaanse hechtenis werd vastgehouden, vrijgelaten uit Guantánamo door een Amerikaans federaal gerechtelijk bevel.
Eind oktober 2022 werd Saifullah Paracha, een 75 jaar oude man uit Pakistan overgebracht naar zijn thuisland. Hij zat 18 jaar lang vast zonder aanklachten.
Amnesty International roept de regering-Biden op om de gevangenis in Guantánamo Bay voor eens en voor altijd te sluiten. Al wie die daar nog wordt vastgehouden, moet ofwel worden vrijgelaten en overgebracht, of als er voldoende bewijs is voor het plegen van een internationaal erkend misdrijf, daarvoor terechtstaan. Dit moet gepaard gaan met een eerlijk proces, zonder doodstraf.
Gevangenen die sinds “9/11” in Guantánamo vastzitten, zijn het slachtoffer van foltering en gedwongen verdwijning. De Verenigde Staten moeten dit onderzoeken en de vermoedelijke daders van deze misdrijven berechten, ongeacht de rang van hun huidige of vroegere ambt.

Veel te veel gevangenen!
Lees hierover zeker ons dossier rond gevangenen.

5 november 2024: Donald Trump of Kamala Harris?
Op 5 november 2024 zullen verkiezingen worden georganiseerd in de Verenigde Staten voor verschillende overheden. 2024 is een belangrijk verkiezingsjaar in de Verenigde Staten, omdat er onder andere presidentsverkiezingen plaatsvinden. Het zal de eerste presidentsverkiezing zijn die volgt op de volkstelling van 2020 en waarvoor de kiesdistricten hertekend zijn. Er worden verder congresverkiezingen georganiseerd voor elke zetel in het Huis van Afgevaardigden en voor 34 van de 100 senatoren. In 11 staten worden gouverneursverkiezingen georganiseerd. Daarnaast worden op staats- en lokaal niveau tal van andere ambtsbekleders gekozen.
Donald Trump zal dus de 47ste president van de VS worden!
Hij leidde met meer dan 5 miljoen individuele stemmen voorsprong op tegenstander Kamala Harris. In 2016, toen Trump een eerste keer tot president verkozen werd, verloor hij nog die zogenaamde 'popular vote' tegen Hillary Clinton. Dat Trump behalve de eigenlijke overwinning ook de popular vote binnenhaalt, is een verrassing. De scores in de peilingen plakten immers tegen elkaar. En in veel staten is het effectief een nek-aan-nekrace geworden zoals voorspeld.
Een verklaring voor het verlies van Harris ligt wellicht in het feit dat mannelijke zwarte en latinokiezers, die vroeger zo goed als zeker voor de Democratische stem zouden gaan, nu meer voor Trump hebben gekozen. Ze denken inderdaad dat Trump een alternatief kan zijn voor de hoge inflatie die minderheden de afgelopen jaren pijn heeft gedaan.
Als lid van de regeringspartij kon Harris niet winnen op het thema inflatie en economie. Haar twee belangrijkste standpunten, de abortuskwestie en het feit dat Trump een bedreiging is voor de democratie, zijn niet voldoende sterk gebleken.

De belangrijkste democratie ter wereld?
Sinds de Tweede Wereldoorlog gelden de Verenigde Staten als de hoeder van de internationale rechtsorde. Althans, zo ziet Amerika zichzelf. In de rede waarmee president Biden zich terugtrok uit de verkiezingsstrijd in juli, verwoordde hij het Amerikaanse zelfbeeld: een speciaal land, een buitengewoon land, 'het krachtigste idee in de geschiedenis van de wereld'.
Ook veel niet-Amerikanen zien het land zo, en het staat buiten kijf dat Amerika een belangrijke stempel heeft gedrukt op de wereldorde zoals we die kennen. Niet uit goedertierenheid of hoge idealen, maar omdat dat in het Amerikaanse belang was. De VS stonden aan de basis van de internationale rechtsorde, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) en de oprichting van de Verenigde Naties. Tegelijkertijd heeft Amerika die internationale rechtsorde zelf met grote regelmaat geschonden, zoals o.m. in Korea en in Vietnam. Het einde van de Koude Oorlog heeft die rol steeds meer ter discussie gesteld. Kan Amerika nog wel een voorbeeld zijn? We stellen vast dat sinds de val van de Muur de Verenigde Staten aan het schuiven zijn, struikelend over de eigen hegemonie.
De eenentwintigste eeuw is vooralsnog niet vriendelijk voor die vermeende unieke supermacht. De aanval op 9/11 kwam als een koude douche. Het was geen aanval 'op onze manier van leven' zoals president Bush zei, maar een aanval op imperialistisch gedrag, en zoals alle terreur bedoeld om een extreme reactie uit te lokken. Amerika beet terug, begon een 'war on terror', negeerde internationale verdragen en begon twee oorlogen onder dubieuze voorwendsels, die in Irak ronduit gebaseerd was op leugens. Zoals alle oorlogen leidden ook deze twee oorlogen tot grove schendingen van het internationaal recht.
Volgende vaststelling: de Verenigde Staten erkennen het Internationaal Strafhof in Den Haag niet!
Amerika maakte van meet af aan duidelijk dat het gedrag van Amerikaanse soldaten nooit en te nimmer door het Internationaal Strafhof (ICC) besproken kon worden. De VS erkennen het hof niet. In 2002 nam het Amerikaanse Congres een wet aan die de VS niet toestaat samen te werken met het hof: de American Services Protection Act, door critici ook wel de The Hague Invasion Act genoemd. De angst dat het hof gebruikt kon worden voor politiek gemotiveerde vervolging van Amerikaanse soldaten is niet onterecht, maar zo wordt het wel moeilijk soldaten en leiders van andere landen die de regels overtreden te vervolgen.
Soldaten misdroegen zich in Irak, maar erger was dat de Amerikaanse regering haar eigen regels en principes schond door marteling toe te staan. Verder bestaat nog altijd die beruchte gevangenis op Guantánamo Bay, waar zonder proces vele tientallen mensen gevangen worden gehouden. President Obama wilde Guantánamo sluiten maar botste op de grenzen van zijn presidentiële macht.
Biden heeft president Poetin een oorlogsmisdadiger genoemd en wil hem voor het gerecht brengen, maar dat is lastig als de VS het ICC niet erkennen.
De mislukte staatsgreep van Trump op 6 januari en zijn corruptie van de democratie met verkiezingsleugens heeft het aanzien van Amerika als democratische rechtsstaat nog meer fundamentele schade berokkend. Met hem als president -alweer- zou die democratie weleens tot het verleden kunnen gaan behoren.
De VS erkennen wel het Internationaal Gerechtshof, het andere gerechtshof in Den Haag, maar leggen evengoed uitspraken die hen niet bevallen naast zich neer. De zaak die Zuid-Afrika bij dat hof heeft aangespannen tegen Israël wegens genocide in Gaza, heeft vooral betekenis als middel om de hypocrisie van de VS aan de kaak te stellen. Amerika laat zijn bondgenoot Israël zijn gang gaan, zonder zijn eigen macht te gebruiken om dat optreden in te tomen.

Stop de massale uitzettingen!
President Donald Trump is gestart met het uitzetten van duizenden mensen die in de Verenigde Staten bescherming zoeken. Het gaat zowel om mensen die pas zijn toegekomen in het land, als mensen die er al een tijd wonen en een leven hebben opgebouwd. De uitzettingscampagne van Trump riskeert de mensenrechten te schenden. Het risico is groot dat mensen willekeurig worden opgesloten, worden teruggestuurd naar gevaarlijke situaties en/of van hun families worden gescheiden.
Amnesty dringt er bij president Trump op aan om de mensenrechten van migranten en mensen die op zoek zijn naar bescherming te respecteren, en hen niet het land uit te zetten.
Trump kondigde in aanloop naar de presidentsverkiezingen al aan dat hij tijdens zijn tweede termijn een massale uitzettingscampagne zou opzetten. Nu hij verkozen is als de nieuwe president van de VS, is hij ook daadwerkelijk begonnen met het uitvoeren van zijn plan. Dat plan bestaat onder meer uit het afkondigen van een nationale noodtoestand aan de grens met Mexico, razzia’s, raciale profilering, willekeurige opsluitingen en gedwongen terugkeer zonder een eerlijke asielprocedure te doorlopen of zonder rekening te houden met de risico’s die mensen lopen in hun land van afkomst. Deze roekeloze minachting voor de waardigheid, het welzijn en de mensenrechten zal miljoenen mensen die in de VS een veiliger leven en nieuwe kansen zochten, in gevaar brengen.
Hoewel de Verenigde Staten, net als alle andere landen, de binnenkomst en het verblijf van niet-onderdanen op hun grondgebied mogen reguleren, kan het land dat alleen doen binnen de grenzen van de mensenrechten. De Amerikaanse overheid heeft de verplichting om erover te waken dat haar wetten, beleid en praktijken in lijn zijn met het internationaal recht.

April 2025: Groenland!
Het Witte Huis werkt aan een concreet plan om Groenland over te nemen van Denemarken. Het is de Nationale Veiligheidsraad die de zaak coördineert. Volgens een Amerikaans functionaris die met ‘The New York Times’ sprak, kwam die al verschillende keren samen en werden er ook al specifieke instructies uitgestuurd naar een aantal ministeries.
Geruststellend is alvast dat ondanks toespelingen van Trump op het mogelijke gebruik van geweld om Groenland in te lijven, militaire opties tijdens de besprekingen nooit ernstig overwogen zijn. In plaats van “dwang” wil de Nationale Veiligheidsraad “overtuigingskracht” gebruiken. Doel is om met een groots opgezette pr-campagne de 57.000 inwoners van Groenland te overhalen om zich uit eigen beweging bij de VS aan te sluiten.
Zo wordt overwogen om campagnes op te zetten op sociale media en om reclame te maken. Daarbij zal de nadruk gelegd worden op de gedeelde geschiedenis van de Groenlanders en de inheemse Inuit-bevolking van Alaska.
Er wordt ook aangevoerd dat Denemarken zich niet om Groenland zou bekommeren en dat alleen de Verenigde Staten het eiland kunnen beschermen tegen de toenemende invloed van Rusland en China.
Daarnaast wordt bekeken of de Groenlanders niet met geld te overtuigen zijn. Trump zei eerder al dat hij hen “rijk” wil maken. Zo zou de 531 miljoen euro aan subsidies die Denemarken aan Groenland geeft, vervangen kunnen worden door een jaarlijkse betaling van ongeveer 10.000 dollar (8.850 euro) per Groenlander. Die kosten zouden gecompenseerd kunnen worden door nieuwe inkomsten uit de winning van zeldzame mineralen, goud, uranium en olie uit de Groenlandse bodem.
De afgelopen weken was er alleszins heel veel protest geweest tegen de druk van de VS.
Zowel de Groenlandse als de Deense regering liet bovendien al meermaals verstaan dat het eiland niet te koop is. Een Groenlandse partij die een snelle onafhankelijkheid wil en de banden met de VS wil aanhalen, haalde bij de verkiezingen vorige maand maar een kwart van alle stemmen.

Palestijnse activist!
Op 8 maart 2025 arresteerden veiligheidsagenten Mahmoud Khalil, een Palestijnse activist die onlangs is afgestudeerd aan de Columbia University in New York. Dit hoewel Mahmoud een verblijfsvergunning heeft in de Verenigde Staten. Het is duidelijk dat hij wordt geviseerd omwille van zijn deelname aan studentenprotesten aan zijn universiteit. Hij was vooraf niet in beschuldiging gesteld en wordt nu vastgehouden in een detentiecentrum. De autoriteiten hebben hem intussen laten weten dat zijn permanente verblijfsstatus is ingetrokken en dat hij in een uitzettingsprocedure zit.
Amnesty eiste dat de Amerikaanse autoriteiten Mahmoud onmiddellijk zouden vrijlaten en dat ze zijn recht op vrije meningsuiting, vreedzame bijeenkomst en een eerlijk proces zouden respecteren.
Als student organiseerde Mahmoud mee de protestactie voor Gaza aan de Columbia University in het voorjaar van 2024. Hij trad op als onderhandelaar met de universiteit en als contactpersoon met de pers. Zijn arrestatie op 8 maart 2025 kwam er nadat het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken aankondigde dat de visa of groene kaarten zullen ingetrokken worden van studenten die betrokken zijn bij pro-Palestijnse protesten, en dat ze uit het land zullen worden gezet.
Mahmoud Khalil heeft het recht om in de VS te verblijven en is gehuwd met een Amerikaans staatsburger die in april hun eerste kind verwacht. Van mensen met een verblijfsvergunning kan de status niet worden ingetrokken zonder een hoorzitting en veroordeling(en) voor twee misdrijven van “morele schande” of één “zwaar misdrijf”. Mahmoud is niet gearresteerd tijdens de protesten of veroordeeld voor een misdrijf.
Op 20 juni werd hij uiteindelijk vrijgelaten, maar de juridische procedures tegen hem bleven van kracht. De regering-Trump blijft immers trouw aan haar autoritaire agenda, met repressieve wetten, bedenkelijke rechtszaken en onderdrukking van kritische stemmen. Heb je kritiek (gehad) op Trump, dan zal je dat geweten hebben!

Elon Musk en zijn America Party
Techmiljardair en topman van Tesla Elon Musk wil een nieuwe partij oprichten, de America Party, naar eigen zeggen om het tweepartijenstelsel in de VS te doorbreken en een beslissende stem te kunnen zijn bij belangrijke, controversiële wetsvoorstellen. In een poll op X had hij gevraagd aan zijn 221,7 miljoen volgers of zij een nieuwe partij wilden, waarop 65 procent van de 1,25 stemmers met 'ja' had gereageerd.
Het begon allemaal met een vete tussen hemzelf en president Trump over de zogenaamde 'Big, Beautiful Bill'. Musk is niet te spreken over de wet, die de staatsschuld naar schatting met meer dan 3 biljoen dollar zal doen toenemen. Ook is hij niet te spreken over de plannen van Trump om ook de financiële steun voor duurzame projecten afvte bouwen
De 'One Big Beautiful Bill Act' (OBBBA) is een megawet waarmee Trump orde op zaken wil stellen. De wet maakt (een verlenging van) belastingsverlagingen en extra defensie-uitgaven mogelijk, maar verstrengt ook het migratiebeleid en de toegang tot gesubsidieerde hulpverlening. Ze werd door Trump getekend op 4 juli, Onafhankelijkheidsdag, en eerder die week nipt goedgekeurd in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden.
Hoe dit zal evolueren, valt nog af te wachten. Er bestaan momenteel natuurlijk al verschillende partijen in de VS. De Groene Partij en de Libertarische Partij verschijnen bijvoorbeeld op de meeste stemformulieren en hebben een toegewijde aanhang over het hele land. Maar ze missen de macht om iemand verkozen te krijgen in het Huis van Afgevaardigden of de Senaat. Feit is wel dat dat de roep om het vastgeroeste tweepartijenstelsel te doorbreken de laatste jaren almaar luider klinkt. Steeds meer Amerikanen voelen zich niet langer vertegenwoordigd door de traditionele Republikeinse en Democratische partijen, wat de voedingsbodem vergroot voor andere bewegingen.
Dat de Democraten kritiek zouden hebben op de plannen van de Republikeinse president was te verwachten, maar ook enkele partijgenoten hadden voor de stemming hun twijfels geuit, bijvoorbeeld over de impact die de nieuwe wet zal hebben op de Amerikaanse begroting. In de Senaat hebben de Republikeinen een 'comfortabele' meerderheid, maar de stemming in het Huis van Afgevaardigden was een stuk spannender. Toch liepen uiteindelijk zowat alle Republikeinen bij de stemming in de pas, ondanks hun bedenkingen: de angst voor de boosheid van Trump haalde het op de bekommernissen over dat begrotingstekort.
Blijkbaar heeft de president gebruik gemaakt van een van zijn "klassieke" trucjes: partijgenoten die twijfelen of die zelfs in het verzet gaan, afdreigen door te zeggen dat ze bij de midterms (voorverkiezingen) een Trumpiaanse tegenkandidaat zullen krijgen.
De Democraten delen de bezorgdheid over de impact van de 'Big Beautiful Bill' op de begrotingsschuld, maar dat is niet hun belangrijkste kritiek op de nieuwe megawet. Zij maken zich vooral zorgen over de impact die de wetswijzigingen zullen hebben op de mensen met een laag inkomen. Trump wil dus minder belastingen maar dat betekent dat er zal moeten bezuinigd worden en dat gaat hij o.m. doen door aanpassingen aan Medicaid. De drempel om in aanmerking te komen voor dat hulpverleningsprogramma voor mensen met een laag inkomen wordt verhoogd. Zij moeten vanaf nu kunnen bewijzen dat ze minimaal 80 uren per maand aan het werk zijn.
Elon Musk sloot zich vorig jaar aan bij de campagne van Donald Trump in aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2024. Na zijn inauguratie in januari schakelde Trump zijn (toenmalige) vertrouweling in om schoon schip te maken in de Amerikaanse federale overheid. Daarvoor werd het departement van overheidsefficiëntie (DOGE) opgericht.
Nu, het oprichten van een nieuwe partij is makkelijker gezegd dan gedaan. Een nieuwe partij moet namelijk voldoen aan de kiesregels in alle vijftig staten. Bovendien zou Musk bij de oprichting van een nieuwe partij flinke juridische weerstand krijgen van zowel de Democraten als de Republikeinen.

Oktober 2025
Donald Trump heeft de inlichtingendienst CIA toestemming gegeven om geheime operaties uit te voeren in Venezuela. Dat kan gaan over informatiewinning en verkenningsmissies, maar volgens anonieme functionarissen zijn ook infiltraties binnen het Venezolaanse leger en zelfs "dodelijke missies" een optie. Daarmee bereiken de spanningen tussen Trump en Maduro een nieuw hoogtepunt.
Op de vraag of de Verenigde Staten ook luchtaanvallen overwegen, wilde Trump niet antwoorden. Hij gaf wel aan dat "de zee ondertussen onder Amerikaanse controle staat".
De laatste weken had het Amerikaanse leger al verschillende boten van drugskoeriers opgeblazen voor de Venezolaanse kust. Daarbij zouden al 27 mensen zijn omgekomen.
Door zijn strijd tegen drugs kijkt Trump geregeld naar Zuid-Amerikaanse landen, waaronder Venezuela. Hij gelooft dat Maduro mee verantwoordelijk is voor de drugscrisis in de Verenigde Staten. Hij gaf ook al aan dat Venezuela "zijn gevangenissen heeft leeggehaald en alle criminelen richting de VS heeft gestuurd"!
Of Trump Maduro ook wil laten afzetten, wou hij niet zeggen. Verschillende topfiguren binnen zijn regering sturen daar echter wel op aan. De Minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio noemde Maduro al een "narco-terrorist". Samen met CIA-directeur John Ratcliffe had hij al een federale strategie uitgewerkt om Maduro van de macht te verdrijven. De Amerikaanse Minister van Justitie Pam Bondi van haar kant maakte al 50 miljoen dollar vrij voor informatie die kan leiden tot Maduro's arrestatie. Ze beschreef hem als een "bedreiging voor de nationale veiligheid".
In een verklaring verwierp het Venezolaanse ministerie van Buitenlandse Zaken de "oorlogszuchtige en extravagante uitspraken" van Trump. Volgens het ministerie zou het gaan over "operaties die de vrede en stabiliteit van Venezuela ondermijnen".
Dat de CIA toestemming krijgt om geheime missies uit te voeren in Latijns-Amerika, kan bij veel landen in het verkeerde keelgat schieten. De federale veiligheidsdienst heeft in het verleden al een aantal missies uitgevoerd die nare herinneringen oproepen. In 1973 bijvoorbeeld was de CIA betrokken bij een staatsgreep in Chili. Toen de zelfverklaarde Marxist Salvador Allende de verkiezingen in het land won, gaven de Verenigde Staten hun steun aan de rechtse generaal Augusto Pinochet. Die liet onder zijn bewind maar liefst 38.000 politieke tegenstanders oppakken en minstens 3000 mensen het zwijgen opleggen.
En in 1961 landden ongeveer 1500 huurlingen in de Varkensbaai, in het zuidwesten van Cuba. Het ging toen om Cubaanse ballingen die waren getraind en bewapend door de CIA: militairen en politieagenten die gediend hadden onder de verdreven Cubaanse dictator Fulgencio Batista en erfgenamen van suikerplantages, banken, kranten, speelhuizen, bordelen en politieke partijen die door het nieuwe bewind onder Castro op straat waren gezet.
De operatie mislukte echter. In minder dan 72 uur werd het huurlingenleger verslagen door de troepen van Castro. De Cubaanse leider kon daarbij op de steun rekenen van de plaatselijke inwoners, een van de grote inschattingsfouten van de Amerikanen. De nederlaag was een persoonlijke vernedering voor President Kennedy.

Venezuela 2025!
De Venezolaanse gemeenschap in de Verenigde Staten ligt onder vuur. Veel latino's voelen zich verraden door Donald Trump, die de voltallige gemeenschap over dezelfde kam scheert als de misdaadbende Tren de Aragua.
De enige reden dat ze blijven, is vaak dat ze hun familie willen onderhouden. Maar de kans is reëel dat de feiten hen zullen inhalen. Sinds de regering-Trump de wettelijke verblijfsstatus van honderdduizenden Venezolanen introk, kunnen ze op elk moment gedeporteerd worden.
De cijfers geven Trump alvast gelijk op dit punt: de Venezolaanse gemeenschap in de Verenigde Staten is de afgelopen decennia explosief gegroeid. In 1980 woonden er nog maar 33.000 Venezolanen in de VS en dat aantal is sinds 2010 met maar liefst 318 procent toegenomen! Een demografische verschuiving die de verslechterende politieke en economische situatie in Venezuela weerspiegelt.
De Verenigde Staten blijven nog steeds een enorme aantrekkingskracht uitoefenen op een groot deel van de wereld, en dat geldt des te meer voor Venezuela. Voor hun land afgleed naar autocratie, corruptie en economische chaos, vonden de Venezolanen houvast in het beeld dat de Verenigde Staten zo graag van zichzelf uitdragen: een plaats waar kapitalisme, vrijheid en democratische instellingen overeind blijven.
Voor de Venezolanen komt daar nog een factor bij: uit afkeer van het linkse regime in het thuisland is een aanzienlijk deel van de diaspora zich beginnen te identificeren met extreemrechtse, conservatieve standpunten. En wat hen zeker enorm aanspreekt, is de harde aanpak van Trump van de criminaliteit. Getraumatiseerd door de dagelijkse realiteit in Venezuela offeren de immigranten graag sommige vrijheden op in hun verlangen naar stabiliteit en orde.
In de Verenigde Staten, zo redeneren ze, kan je een leven uitbouwen voor jezelf, en vooral die gedachte is de grote drijfveer om te verhuizen. Welnu, Trumps recente aankondiging van massale deportaties brengt dat geloof in de Amerikaanse Droom danig aan het wankelen. Eigenlijk, toen hij nog maar net verkozen was in 2016, haalde Trump al uit naar Mexicaanse migranten, die hij zonder meer 'bad hombres' (slechte mannen) noemde.
Geruime tijd bleef de Venezolaanse gemeenschap buiten schot. Een analyse door het Migration Policy Institute laat dan ook zien dat ze relatief harder werkt voor een lager loon en hoger opgeleid is dan andere migrantengemeenschappen -en zelfs dan de Amerikanen zelf. Volgens het Office of Foreign Assets Control hebben maar 800 Venezolanen een crimineel bestaan opgebouwd in hun thuisland -zo'n 0,08 procent van de totale diaspora.
En toch trok Trump de twee belangrijkste beschermingsmechanismes voor Venezolaanse immigranten in: de Temporary Protected Status (TPS) en het zogenaamde humanitarian parole. Die eerste biedt ruim 600.000 Venezolanen bescherming tegen uitzetting. En beide statussen verschaffen tijdelijke, legale verblijfs- en werkvergunningen voor honderdduizenden Venezolanen.
De racistische retoriek van de regering schildert ineens ook elke Venezolaan af als een schurk. Door het (plotse) harde migratiebeleid heerst er in ieder geval woede en ongeloof. Velen zeggen zich verraden te voelen: ze hadden hun hoop gevestigd op een leider en die roept hen vervolgens uit tot nationaal probleem.
Sommige Venezolaanse Amerikanen steunen nochtans Trumps beleid. Sinds enkele jaren komen er immers vooral arme migranten aan. Door hun gebrek aan onderwijs zijn sommigen onder hen verzeild geraakt in de criminaliteit, wat Trump motiveerde om zijn migratiebeleid aan te scherpen. Dat valt misschien nog te begrijpen, maar wat zeker ontbreekt, is gerechtigheid: de TPS zomaar afschaffen als ze na 2023 werd uitgereikt, is voor hen ronduit schandalig en wreedaardig.
Zelfs als ze al een asielaanvraag hebben ingediend, hebben velen nog schrik dat ze gedeporteerd zullen worden. Inderdaad, onder impuls van enkele gemediatiseerde gewelddaden worden vele Venezolanen vandaag als criminelen behandeld.

Venezuela 2026!
De Amerikaanse militaire actie in Venezuela (Operation Absolute Resolve) was een grootschalige militaire operatie van de Verenigde Staten in Venezuela op 3 januari 2026 om president Nicolás Maduro gevangen te nemen. Tijdens deze operatie voerden Amerikaanse strijdkrachten meerdere luchtaanvallen uit op militaire doelen in Venezuela. De strijdkrachten slaagden erin om Maduro en diens vrouw Cilia Flores gevangen te nemen in Fort Tiuna, waarna zij per helikopter, marineschip, vliegtuig en helikopter naar het Metropolitan Detention Center in New York werden overgebracht.
De actie zou maandenlang zijn voorbereid. Ze leidde tot nationale en internationale kritiek en werd door juridische experten bestempeld als strijdig met het internationaal recht.
De Amerikaanse overheid beschuldigt president Maduro en diens regering van betrokkenheid bij grootschalige drugshandel en narcoterrorisme. Ook al in 2020 werd Maduro door de regering-Trump beschuldigd van onder meer drugsmisdrijven en er werden meerdere aanklachten tegen hem ingediend. Amerika stelde zelfs een beloning van 15 miljoen dollar beschikbaar voor de tip die zou resulteren in zijn aanhouding. Uiteindelijk verhoogde Amerika onder president Biden de beloning tot 25 miljoen dollar en daarna onder Trump tot 50 miljoen dollar.
In de tweede termijn van President Trump liepen de spanningen verder op en de Verenigde Staten bombardeerden geregeld boten in internationale wateren die volgens hen drugs vervoerden naar Amerika. Het Venezolaanse leiderschap zou sturing geven aan het zogenoemde Cartel de los Soles. Onafhankelijke deskundigen hadden evenwel eerder gesteld dat de Amerikaanse overheid het aandeel van Venezuela in de internationale drugshandel mogelijk overdreef.
President Trump gaf openlijk aan dat de Verenigde Staten uit waren op een machtswisseling in Venezuela, waarbij zeker de grote olievoorraden van het land een rol zouden spelen.
Reeds in augustus 2025 infiltreerden CIA-agenten Venezuela om gedetailleerde inlichtingen te verzamelen, waaronder de verblijfplaatsen en dagelijkse routines van de president. Het plan werd strikt geheimgehouden en het Amerikaanse Congres werd vooraf niet geïnformeerd.
Bij de operatie werden meer dan 150 vliegtuigen, drones en helikopters ingezet, waarvan sommige op zeer lage hoogte vlogen. De aanval begon met een cyberaanval die de stroomvoorziening in grote delen van Caracas uitschakelde, waarna Amerikaanse eenheden militaire doelen bestookten en de Venezolaanse luchtverdediging uitschakelden.
Speciale eenheden van Delta Force werden per helikopter ingezet bij een schuilcomplex van Maduro. Na het binnendringen van het gebouw werd de Venezolaanse president samen met zijn vrouw binnen enkele minuten gearresteerd en overgebracht naar het Amerikaans oorlogsschip USS Iwo Jima.
Volgens Amerikaanse bronnen kwamen bij de operatie minstens veertig Venezolanen om het leven en waren er geen Amerikaanse dodelijke slachtoffers.
Als gevolg van de militaire actie werd het luchtruim boven Venezuela deels gesloten en de noodtoestand afgeroepen.
Op bevel van de Constitutionele Kamer van het Hooggerechtshof van Venezuela werd Delcy Rodríguez (interim-)president van het land in afwezigheid van Maduro. Op 4 januari werd ze beëdigd.
De Zwitserse regering besloot op 5 januari 2026 alle tegoeden in Zwitserland van Maduro, zijn vrouw, zoon en andere vertrouwelingen te bevriezen voor de duur van vier jaar. De regering stelde dat ze wilden voorkomen dat onwettig verkregen tegoeden het land zouden verlaten.
Internationaal werd de Amerikaanse actie over het algemeen scherp veroordeeld.
De Venezolaanse minister van Defensie Vladimir Padrino López verklaarde dat zijn land zich zou verzetten tegen de aanwezigheid van buitenlandse troepen en kondigde een massale mobilisatie van het leger aan. Venezuela en Colombia vroegen tevens om een spoedoverleg van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.
President Trump verklaarde tijdens een persconferentie enkele uren na de actie dat de VS Venezuela voorlopig zouden besturen om te voorkomen dat de macht in handen zou komen van partijen die volgens hem niet in het belang van het land handelden. Trump sprak daarbij over een tijdelijke overgangsperiode en mogelijke investeringen door Amerikaanse oliebedrijven.
Heel wat experten vinden dat de ontvoering van Maduro een schending vormt van het internationaal recht. Zij wijzen erop dat de Amerikaanse operatie begon met een schending van het internationale geweldsverbod en dat geen van de erkende uitzonderingen -zelfverdediging of autorisatie door de VN-Veiligheidsraad- van toepassing was. Daarnaast zou sprake zijn van schending van de territoriale integriteit en soevereiniteit van Venezuela.
Op 5 januari verschenen Maduro en zijn vrouw voor de rechtbank in Manhattan. Hij verklaarde onschuldig te zijn en zei dat hij nog steeds de president van Venezuela is.
De Amerikaanse justitie beschuldigt Nicolás Maduro ervan betrokken te zijn geweest bij de organisatie en facilitering van grootschalige cocaïnesmokkel naar de Verenigde Staten. Volgens deze aanklacht zou hij financieel hebben geprofiteerd van deze activiteiten, drugssmokkelaars hebben geholpen door het verstrekken van diplomatieke paspoorten en contacten hebben onderhouden met grote drugshandelorganisaties in Latijns-Amerika. Daarnaast wordt hij beschuldigd van samenzwering om vuurwapens en explosieven tegen de Verenigde Staten te gebruiken.

ICE
President Trump is bezig met wat hij in zijn verkiezingscampagne 'de grootste deportatie van criminelen in de Verenigde Staten ooit' noemde. Centraal daarin staat de Immigration and Customs Enforcement, beter bekend als ICE, een politiedienst van de federale overheid. Het agentschap valt onder het Department of Homeland Security en spitst zich toe op de recherche en handhaving van meer dan 400 federale statuten die betrekking hebben op immigratie en douane. ICE doet zelf geen grensbewaking want dat is de taak van de United States Border Patrol.
Het agentschap werd opgericht als gevolg van de Homeland Security Act, die werd ingevoerd na de aanslagen op 11 september 2001 en die verder leidde tot de oprichting van het Department of Homeland Security. ICE ontstond op 1 maart 2003 door de samenvoeging van de taken en jurisdicties van verschillende politie- en douaneagentschappen. Het agentschap wordt geleid door een directeur die wordt aangesteld door de president en die bevestigd wordt door de senaat.
ICE werd al in 2018 en 2019 bekritiseerd om de opsluiting van zo'n 3000 migrantenkinderen in detentiekampen. Ook uitzettingen, het vastzetten van personen met een verblijfsstatus of zelfs staatsburgerschap leidden tot ophef. Activisten pleiten dan ook voor de afschaffing van de dienst.
De werkwijze van ICE roept veel weerstand op in de VS. Beelden van grote groepen gewapende, vaak gemaskerde agenten die al dan niet illegale migranten van straat plukken, zorgden al voor grote protesten. Maar de klopjacht gaat door. ICE blijft op grote schaal arrestaties uitvoeren. Volgens de meest recente cijfers zitten bijna 60.000 migranten vast.

Laat Palestijnse demonstrant vrij!
Op 13 maart 2025 arresteerden de Amerikaanse immigratieautoriteiten Leqaa Kordia, een 32-jarige Palestijnse vrouw en inwoner van de Verenigde Staten.
Haar arrestatie kadert binnen een decreet dat President Trump begin dit jaar uitvaardigde, namelijk dat niet-VS-burgers die hun steun uitspreken voor Palestijnse rechten het risico lopen op arrestatie, detentie en uitzetting. Leqaa heeft de afgelopen jaren meermaals deelgenomen aan pro-Palestijnse protesten aan de Columbia University.
De autoriteiten in de VS moeten Leqaa Kordia onmiddellijk vrijlaten en haar recht op vrije meningsuiting en vreedzame samenkomst respecteren.
Leqaa Kordia kwam enkele jaren geleden met een bezoekersvisum naar de VS om haar moeder te zien. Vervolgens vroeg ze een studentenvisum aan om Engels te studeren. Haar moeder diende ook een visumaanvraag in voor familie in de eerste graad. Dat visum werd in 2021 goedgekeurd. Leqaa zette vervolgens haar studentenvisum stop omdat ze ervan uitging dat de goedkeuring van het familievisum betekende dat ze nu rechtsgeldige papieren had terwijl ze wachtte op haar werkvergunning, een ‘green card’. Op die manier kwam ze, zonder het zelf te beseffen, in onwettig verblijf terecht.
Sinds 2023 nam ze regelmatig deel aan protestacties tegen de genocide. Ze is zelf meerdere familieleden verloren in Gaza. Op 30 april 2024 woonde ze een demonstratie bij aan de Columbia-universiteit in New York. Politieagenten arresteerden Leqaa en anderen, maar lieten hen de dag erna weer vrij.
Toen President Trump begin 2025 zijn decreet aankondigde, kwam Leqaa terug in het vizier van de migratiedienst. Ze ging vrijwillig met agenten praten om de problemen uit te klaren, maar werd opgepakt. Ze werd van Newark overgevlogen naar Texas, ver weg van haar familie en advocaat.
Het detentiecentrum waar ze verbleef, heeft een geschiedenis van mensenrechtenschendingen.
Op 13 maart 2026 gaf een een immigratierechter in Texas het bevel dat Leqaa Kordia moest worden vrijgelaten, exact een jaar nadat ze vast kwam te zitten in het detentiecentrum. Toen ICE haar oppakte zat ze midden in het proces om een verblijfsvergunning in de VS aan te vragen.
De Amerikaanse immigratiedienst hield Kordia dus een jaar vast. In het centrum kon ze haar religie niet goed uitoefenen, terwijl dat een mensenrecht is. Ze kreeg geen halal eten. Tijdens de Ramadan mocht ze haar eten ook niet bewaren tot na zonsondergang. Daardoor moest ze kiezen tussen hongerlijden of haar vasten te vroeg breken. Ze vermagerde sterk.
Op 6 februari viel Kordia flauw onder de douche en kreeg ze een epileptische aanval. Ze viel hard met haar hoofd op de grond en moest met spoed naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis maakten ICE-agenten haar handen en voeten vast aan een bed met zware kettingen, alsof ze een zware crimineel was. Zo hielden ze haar drie dagen vast, zonder haar familie of advocaat op de hoogte te stellen. Daarna werd ze weer teruggebracht naar het detentiecentrum van ICE. Volgens artsen ging het slecht met Kordia omdat ze weinig sliep, te weinig at en veel stress had. Ze was inmiddels bijna 25 kilo afgevallen.
De immigratierechter in Texas besloot tot twee keer toe dat ze op borgtocht moest worden vrijgelaten. Maar telkens heeft ICE deze vrijlating laten uitstellen. Uiteindelijk heeft een immigratierechter haar op 13 maart 2026 voor de derde keer op borgtocht vrijgelaten. Op 16 maart liet ICE Kordia vrij.
Al is Kordia nu vrij, er lopen nog steeds rechtszaken tegen haar bij de immigratierechter en federale rechtbanken. Amnesty International blijft haar zaak dan ook nauwlettend volgen.

Kristi Noem
Op donderdag 5 maart werd deze Minister van Binnenlandse Veiligheid door Trump ontslagen. Die schreef op zijn eigen kanaal Truth Social dat Noem een nieuwe functie krijgt, nl. Speciaal Gezant bij het project Shield America, ter beveiliging van het westelijke halfrond. De senator voor de staat Oklahoma, Markwayne Mullin, zal haar plaats innemen.
Kristi Noem heeft volgens Trump uitzonderlijk werk geleverd en heeft verschillende en spectaculaire resultaten gehaald in haar functie -zeker dan aan de grens).
Op die manier is Noem het tweede lid van de regering-Trump dat zijn/haar post moet verlaten en een nieuwe (minder zichtbare) functie krijgt. De eerste was Mike Waltz, die als Nationaal Veiligheidsadviseur diende aan het begin van Trumps tweede termijn. Waltz moest echter opstappen na de problemen rond Signal-gate. Dat was in maart 2025 toen Jeffrey Goldberg, hoofdredacteur van het Amerikaanse tijdschrift The Atlantic, onbedoeld werd uitgenodigd om deel te nemen aan een groepsgesprek met hoge Amerikaanse overheidsfunctionarissen op de berichtendienst Signal.
Het ontslag van Noem is geen verrassing. De laatste dagen en weken waren al meermaals oproepen gekomen om haar te vervangen, zowel vanuit Democratische als Republikeinse hoek. Dat kwam onder meer door de dood van 2 Amerikaanse burgers tijdens arrestaties door de federale immigratiedienst ICE.
Twee dagen eerder moest Noem zich nog verantwoorden tijdens een hoorzitting voor leden van de Amerikaanse Senaat. De Republikeinse senator Thom Tillis gaf toen scherpe kritiek op de manier waarop agenten mensen arresteren en deporteren.
"Blijkbaar is er alleen maar aandacht voor quota," zei hij. "We willen misschien 6000 tot 9000 mensen per dag aanhouden, omdat alleen de cijfers blijkbaar tellen. Maar neen, die doen er niet toe. Kwaliteit is belangrijk, niet kwantiteit."
Volgens Tillis zou de interne waakhond van het ministerie -die interne onderzoeken kan uitvoeren- onder Noems leiderschap ook minstens 10 keer zijn tegengehouden of tegengewerkt toen die een klacht wilde nagaan, wat duidt op falend leiderschap.
The Wall Street Journal heeft ook bericht over de chaos die zich binnen het ministerie zou afspelen. Noem en haar meest vertrouwde adviseur Corey Lewandowski zouden meermaals ervaren functionarissen onder hun voeten geven, leugentesten opleggen aan medewerkers die ze niet vertrouwen en meerdere mensen hebben ontslagen. Een medewerker van de kustwacht zou zelfs ontslagen zijn omdat hij het deken van Noem niet van haar vliegtuig had gehaald!
Daarnaast was er nog een campagne met verschillende advertenties waarbij Noem in het centrum van de aandacht stond. Die campagne zou 200 miljoen dollar hebben gekost. In die campagne riep de minister mensen zonder papieren op om zelf zo snel mogelijk het land te verlaten (een oproep tot 'self-deportation'). De campagne had de president al maandenlang geïrriteerd vanwege de zelfpromotie van Noem, onder meer tijdens haar bezoek aan de CECOT-gevangenis in El Salvador, waar ze met een horloge ter waarde van 50.000 dollar rondliep en zich dreigend tot de camera richtte.
Tijdens de hoorzitting zei Noem dat ze toestemming had gekregen van de president om die campagne op te starten. Trump zou dat hebben ontkend en beschuldigde Noem van leugens.
Dus, exit Kristi Noem, enter Markwayne Mullin, een relatief onbekende figuur op het internationale toneel. Tussen 2013 en 2023 diende hij als vertegenwoordiger voor de staat Oklahoma in het Huis van Afgevaardigden. Daarna maakte hij de overstap naar de Senaat.
Trump is alleszins zeker van zijn keuze voor Mullin: "Markwayne zal zich onvermoeibaar inzetten om onze grenzen veilig te houden. Hij zal moordenaars en andere criminelen verhinderen om ons land illegaal binnen te komen en een einde maken aan de plaag van illegale drugs. HIJ ZAL AMERIKA WEER VEILIG MAKEN!"

America First: het einde van USAID! (Zie hiervoor ook ons dossier.)
Eind 2025 was er bij de UNHCR slechts zo’n 42 procent binnen van het geld dat voor dat jaar was begroot. De landen die het zwaarst getroffen zijn door Trumps internationale bezuinigingen zijn onder andere Zuid-Sudan, Somalië, de Democratische Republiek Congo, Liberia, Afghanistan, Sudan, Uganda en Ethiopië, allemaal landen die nog herstellen van koloniale uitbuiting of verwikkeld zijn in conflicten. De sectoren die het meest lijden zijn gezondheidszorg, humanitaire hulp, vluchtelingensteun, onderwijs, ziektepreventie (inclusief0 hiv/aids-programma’s) en vredesmissies van de Verenigde Naties.
De bezuinigingen komen voort uit Trumps ‘America First’-agenda. De Amerikaanse regering wil geld voor hulp aan het buitenland alleen nog besteden aan zaken die ook het nationaal belang dienen. Na Trumps inauguratie bevroor de regering veel subsidies van hulporganisatie USAID (United States Agency for International Development) met het argument dat binnenlandse uitgaven en defensie prioriteit kregen. Die verschuiving is trouwens niet uniek voor de VS. Ook landen als Duitsland, Finland en Nederland hebben hun budgetten voor buitenlandse hulp verlaagd.
In het rapport "America first. Menselijkheid laatst" bundelde 11.11.11 begin 2026 enkele ingrijpende gevolgen.
In maart 2025 werd maar liefst 86% van de projecten van USAID stopgezet. Programma's voor gezondsheidszorg, klimaatbescherming en voedselzekerheid kwamen abrupt tot stilstand, noodhulp werd van de ene dag op de andere stopgezet.
De gevolgen zijn verwoestend. Volgens berekeningen van de Boston University zijn sinds deze besparingen al meer dan 600.000 mensen overleden, van wie twee derde kinderen. Het toonaangevende medische tijdschrift The Lancet waarschuwt dat deze ingreep tegen 2030 kan leiden tot zo'n 14 miljoen doden.
De neergang was al eerder ingezet. Zelfs voor de massale bezuinigingen van de regering-Trump konden de Verenigde Naties, een van de belangrijkste ontvangers van USAID, slechts 50 procent van de vastgestelde humanitaire noden financieren.
Internationale solidariteit staat wereldwijd onder zware druk, ook bij ons. Vlaanderen schrapte vorig jaar zijn budget volledige voor ontwikkelingssamenwerking, en België plant om daar dit jaar 25 procent op te besparen.

Conflict met Iran (2025-2026)!
Zie Iran en Israël

Detentiecentrum Alligator Alcatraz eindelijk gesloten!
Het Everglades Detention Center maakte aanvankelijk deel uit van de inspanningen van de regering van Donald Trump om massale deportaties te vergemakkelijken. Dat detentiecentrum staat ook bekend als “Alligator Alcatraz." Sinds juli 2025 werden hier mensen naartoe gestuurd tijdens hun uitzettingsprocedure.
Enkele weken na de opening ervan waren er reeds meldingen van onhygiënische omstandigheden, zoals overlopende toiletten en niet-werkende douches, een gebrek aan medische zorg en slechts beperkte toegang tot advocaten.
Amnesty International wou dat het detentiecentrum wordt gesloten en dat de autoriteiten van de VS het systeem voor massale detentie en uitzetting ontmantelen.
In het Everglades Detention Center kunnen 3000 mensen worden vastgehouden. Het centrum is gelegen in een moerasgebied in Florida. Bij de opening verklaarde president Trump dat dit detentiecentrum de mensen die er worden vastgehouden zal leren “hoe ze moeten wegvluchten voor een alligator”. De Republikeinse Partij van Florida (de politieke partij van Trump) tweette dat “de door alligators bewaakte gevangenis van Florida voor illegale vreemdelingen, omgeven door moerassen en pythons, een eenrichtingsticket is naar spijt.”
Staten hebben de verplichting ervoor te zorgen dat de voorwaarden van de detentie in overeenstemming zijn met de internationale wetgeving en normen rond mensenrechten. De omstandigheden van de detentie moeten menslievend zijn en de mensenrechten van de opgesloten personen moeten gerespecteerd worden.
De omstandigheden in het detentiecentrum waren onmenselijk en onhygiënisch. De Amerikaanse autoriteiten zetten mensen in kooien, met hun handen en voeten vastgebonden aan de grond. Mensen kregen niet de medische zorg die ze nodig hadden en werden met opzet wakker gehouden of gefolterd.
Soms liepen de toiletten over, waardoor uitwerpselen doorsijpelden naar de slaapruimtes. Mensen konden er maar beperkt douchen en werden geplaagd door insecten, zonder dat daar beschermende maatregelen tegen werden genomen. Het eten was slecht en ze kregen bijna geen water te drinken. Er was geen privacy: er hingen camera’s boven de toiletten en lampen brandden 24 uur per dag. Dit alles kwam niet door nalatigheid: het detentiecentrum was opzettelijk ingericht als een systeem van ontmenselijking en mishandeling.
In december 2025 lanceerde Amnesty International een wereldwijde campagne gekoppeld aan de publicatie van het rapport Torture and enforced disappearances in the Sunshine State: Human rights violations at “Alligator Alcatraz” and Krome in Florida. Ook hebben duizenden mensen van over de hele wereld hun handtekening gezet onder een petitie en protestmails gestuurd aan gouverneur Ron DeSantis van Florida. Het had effect: naar aanleiding van het rapport en de campagne stelde het Amerikaanse Congres een onderzoek in naar het detentiecentrum.
De regering-Trump heeft het gebruik van detentie om migratieredenen in de Verenigde Staten flink opgevoerd. In mei 2026 werden meer dan 60.000 mensen vastgehouden door de Amerikaanse immigratie- en douanedienst (ICE), in meer dan 100 detentiecentra verspreid over het land. Verscherpte handhaving en detentie, als onderdeel van de plannen van de overheid om in 2025 ten minste een miljoen personen uit de VS te zetten, hebben geleid tot overbevolking van detentiecentra en slechtere detentieomstandigheden.
In 2026 zijn er al 19 personen gestorven terwijl ze door ICE werden vastgehouden. In 2025 stierven 31 personen in hechtenis van ICE, het hoogste aantal geregistreerde sterfgevallen in decennia. ICE voerde een beleid in waardoor mensen die de VS op irreguliere wijze zijn binnengekomen, niet in aanmerking komen om vrij te komen onder voorwaarden. Dat betekent dat ze gedurende de gehele uitzettingsprocedure gedwongen vastzitten. Dat geldt ook voor mensen met een lopende asielaanvraag: zij blijven vastzitten totdat er een beslissing over hun aanvraag is genomen.
Eindelijk, op 25 juni 2026 kondigde de gouverneur aan dat de faciliteit definitief gesloten wordt.
De meeste mensen die vastzaten in Alligator Alcatraz zijn overgebracht naar andere locaties, waaronder het detentiecentrum Krome in Florida. Echter, ook hier zijn de omstandigheden verschrikkelijk.
De VS hanteren nog steeds een grootschalig systeem van detentie om migratieredenen. Amnesty blijft de VS daarom oproepen om het systeem van massale detentie en uitzetting te ontmantelen.

Todd Blanche
Todd Blanche (1974) groeide op in een Republikeinse familie, maar het was door het beleid van de democratische president Bill Clinton dat bij hem de passie voor politiek werd opgewekt. Tot 2024 zou hij inderdaad geregistreerd staan als Democraat.
Hij was naar eigen zeggen geen rijke, verwende jongen uit het noordoosten, neen, hij moest letterlijk voor alles wat hij nodig had werken.
Enkele jaren na zijn studies trok hij naar het prestigieuze advocatenkantoor Cadwalader, Wickersham & Taft. Daar verdedigde hij met succes een voormalige campagnedirecteur van Trump, die werd verdacht van hypotheekfraude.
Het is echter pas in 2023 dat Blanche en Trump elkaar leerden kennen en ze hadden direct een klik. Hij verliet het kantoor en ging aan de slag als persoonlijke advocaat van Trump. Zo verdedigde hij hem o.a. tegen aanklachten in verband met zwijggeld voor een pornoster. De beelden uit de rechtszaal in New York gingen de wereld rond. Trump verloor dan wel de rechtszaak, maar was onder de indruk van de manier waarop Blanche de confrontatie met rechters en getuigen niet schuwde en zich wist te handhaven voor de camera's.
Ook in 2 andere rechtszaken mocht Blanche de president verdedigen, allebei aangebracht door speciaal aanklager Jack Smith. De ene ging over geheime documenten die Trump na zijn presidentschap had meegenomen naar Mar-a-Lago. De andere over de presidentsverkiezingen van 2020: Donald Trump beweerde (zonder bewijs) dat de resultaten van die verkiezingen waren vervalst en wakkerde zo de woede van zijn aanhangers aan, waardoor zij het Capitool bestormden op 6 januari 2021.
Wanneer Trump in 2024 de presidentsverkiezingen wint, zag Smith zich genoodzaakt om de zaken tegen hem te laten vallen. Een grote overwinning voor de president, maar ook voor Blanche: het verzekerde hem immers zijn plekje in de nieuwe regering-Trump.
Blanche mocht bij Trumps terugkeer naar het Witte Huis aan de slag als plaatsvervangend minister van Justitie, wat hem al de nummer 2 maakte van het departement. Er kwam een grote kuis binnen het ministerie, gebaseerd op trouw aan de president. Wie had meegewerkt aan de rechtszaken tegen Trump, mocht vertrekken.
Blanche ging vanaf dat moment vurig achter vijanden van de president aan: wie Trump ooit in het vizier nam, werd nu zelf een doelwit. Het ministerie startte onderzoeken en rechtszaken tegen oud-adviseur John Bolton, de voormalige FBI-directeur James Comey, procureur-generaal van New York Letitia James, Federal Reserve-voorzitter Jerome Powell en 6 Democraten die in een video aangaven dat militairen geen bevelen moeten uitvoeren die in strijd zijn met de grondwet.
Blanche is ook een drijvende kracht achter het 'anti-misbruikfonds voor slachtoffers van het Amerikaanse gerecht', een compensatiefonds van maar liefst 1,776 miljard dollar aan belastinggeld voor mensen die volgens de regering-Trump ten onrechte zijn benadeeld door het Amerikaanse justitieapparaat. Dus ook aan de mensen die zijn veroordeeld voor de bestorming van het Capitool. Dat plan lokte echter al zoveel kritiek uit Democratische én Republikeinse hoek, dat het van tafel is gehaald.
Sinds het vertrek van Pam Bondi werkt Blanche als interim-minister. De hoorzitting in het justitiecomité van de Amerikaanse Senaat begin juli 2026 moet leiden tot een permanente benoeming. Echter, niet alle Republikeinen in het comité hebben hun steun voor Blanche uitgesproken. Zowel John Cornyn uit Texas als Thom Tillis uit North Carolina hebben twijfels, vooral door het compensatiefonds van 1,8 miljard dollar. Het helpt niet dat een rechter dat fonds onlangs heeft bestempeld als "een poging om miljarden dollars aan belastinggeld uit te geven aan zogenoemde schendingen die niet eens in de wet staan".
Daarnaast zijn heel wat senatoren sceptisch over Blanches aanpak in de zaak-Epstein, rond de veroordeelde zedendelinquent die tientallen meisjes en vrouwen heeft misbruikt. Er zouden nog steeds honderdduizenden documenten zijn die niet zijn vrijgegeven. Verschillende politici verdenken het ministerie ook van pogingen om de relatie tussen Donald Trump en Jeffrey Epstein geheim te houden.
Als Todd Blanche Minister van Justitie wordt, zal hij zijn post zeker inzetten als wapen ten dienste van Donald Trump, in plaats van ten dienste van het Amerikaanse volk!

Rocky Myers
Gouverneur Kay Ivey van de staat Alabama zette op 28 februari 2025 de doodstraf van Robin ‘Rocky’ Myers om in levenslange celstraf. Ze zei dat er te veel vragen waren over zijn schuld om de executie te laten doorgaan. Amnesty beschouwt het als een eerste stap naar gerechtigheid.
Deze man zat sinds 1994 in de dodencel ondanks een gebrekkig proces. Recent werd de procedure gestart om een datum voor zijn executie vast te stellen -de beslissing van de gouverneur komt dus geen moment te vroeg!
Tijdens de Schrijfmarathon van 2023 schreven mensen massaal voor Rocky.

De Raad voor Vrede (Board of Peace)?
De Raad voor Vrede, die president Donald Trump onder auspiciën van de Verenigde Naties heeft opgericht en waarvan hij zichzelf voorzitter-voor-het-leven maakte, schiep hoge verwachtingen voor het door Israël in puin geschoten Gaza.
Op 18 januari 2026 werd de Raad formeel gelanceerd in het Zwitserse Davos. Vanzelfsprekend was die introductie 100% trumpiaans, met zowel verrassingen als grote onduidelijkheden. De verrassing bestond erin dat hij het mandaat van zijn Vredesraad niet zou beperken tot Gaza maar ook conflictregio's over de hele wereld zou aanpakken.
Op dat moment waren de VS nauwelijks anderhalve maand verwijderd van hun oorlog tegen Iran en had Trump eerder al bedreigingen geuit tegen Panama en Groenland. En nu een Vredesraad? Met de introductie van deze "algemene" Vredesraad steekt Trump wel degelijk zijn middelvinger op naar de Verenigde Naties. Hij zal zorgen voor vrede en niemand anders. Hij kiest wie in de bestuursraad zetelt en wie dus samen met hem een beleid zal uitstippelen. Van de 60 landen die hij uitnodigde om in de Vredesraad te zetelen, gingen er uiteindelijk maar 27 overstag. Maar opvallend is de samenstelling van de bestuurraden: figuren met sterke banden met Israël en wazige miljonairs. Palestijnse namen zijn er niet terug te vinden. Bovendien doorkruist de oorlog tegen Iran alle concrete plannen en legt de geldbronnen voor de wederopbouw van Gaza droog.
Of we de Vredesraad echt ernstig moeten nemen of niet, zal de toekomst uitwijzen, maar voorlopig ziet het er niet naar uit.
In februari 2025 heeft de president het voor de eerste keer over de ”herontwikkeling” van het platgebombardeerde Gaza. Het plan choqueerde de wereld. De smalle strook, aldus Trump, kan de Rivièra van het Midden-Oosten worden. Palestijnen zullen gedeporteerd en hervestigd worden en de VS zullen de controle over Gaza overnemen!
Die ontwikkelingsplannen voor Gaza worden wereldwijd verworpen. Een half jaar later meldt de Washington Post dat het inderdaad de bedoeling is om het vernielde Palestijnse gebied om te vormen tot een rijke regio die bedrjven en toeristen moet aantrekken. Palestijnen die er grond bezitten, zullen uitgekocht worden en moeten dan maar opstappen. De vele andere Palestijnen kunnen verkast worden naar andere landen, bijvoorbeeld naar Zuid-Soedan. Ongehoord!
Tijdens een persconferentie in het Witte huis stelden Trump en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu, een 20-puntenplan voor Gaza voor. 'We gaan voor eeuwige vrede in de regio', aldus de president die het een grote stap noemt in het beëindigen van de Gaza-oorlog, die op dat moment al bijna twee jaar aan de gang is en voor meer dan 66.000 Palestijnen de dood heeft betekend.
Op 9 oktober 2025 tekenden Israël en Hamas wel een akkoord over een onmiddellijk staakt-het-vuren, de eerste fase van een vredesakkoord. Het akkoord omvatte een trapsgewijze terugtrekking door Israëlische troepen uit Gaza, de vrijlating van Israëlische en Palestijnse gijzelaars, en de toegang tot noodhulp. Daarbovenop is er de verbintenis dat Palestijnen toch in Gaza kunnen blijven. Het bestuur van Gaza zou voorlopig wel in handen van een internationaal bestuur komen, niet in die van de Palestijnen zelf dus.
Het staakt-het-vuren ging zogezegd in op 10 oktober, maar werd vanaf dag één door Israël geschonden. Volgens Al Jazeera zou het dat tussen 10 oktober en 14 april maar liefst 2400 keer doen. 19 en 29 oktober werden opgetekend als de meest gewelddadige dagen, waarbij 154 Palestijnen in Gaza gedood worden. De zware aanval van 19 oktober was een reactie op de dood van twee Israëlische soldaten in Rafah, volgens Israël het werk van Hamas dat daarmee het staakt-het-vuren had geschaad.

De VN-Veiligheidsraad verwelkomde alvast de oprichting van de Raad voor Vrede en gaf die binnen resolutie 2803 een mandaat om het vredesplan te verwezenlijken. De Veiligheidsraad machtigde de betrokken lidstaten ook om een tijdelijke Internationale Stabilisatiemacht in Gaza op te richten. Dag gebeurde op 17 november 2025.
Op 18 januari 2026 deed Trump op het Wereldconomisch Forum in Davos (Zwitserland) formeel uit de doeken hoe zijn omstreden Raad voor Vrede eruit zou zien. Maar kijk, om te beginnen kwam hij met een gewijzigd plan op de proppen. De RvV zou zich niet langer beperken tot Gaza, maar wordt een structurele mondiale Vredesraad die mikt op stabilisering, goed bestuur en vredesherstel in alle conflictregio's over de hele wereld! Trump creëert dus een concurrent voor de Verenigde Naties!
Hiervoor nodigde hij wel 60 landen uit, waaronder ook Rusland, China en India. Landen die op de een of andere manier dwarsgelegen hebben, zoals België, Denemarken of Canada, worden niet uitgenodigd.
Op 18 februari kwam de Raad voor Vrede voor de eerste keer bijeen in Washington, met 27 landen: Albanië, Argentinië, Armenië, Azerbeidzjan, Bahrein, Bulgarije, Cambodja, Egypte, El Salvador, Hongarije, Indonesië, Israël, Jordanië, Kazachstan, Koeweit, Kosovo, Marokko, Mongolië, Oezbekistan, Pakistan, Paraguay, Qatar, Saoedi-Arabië, Turkije, Verenigde Arabische Emiraten, Verenigde Staten en Vietnam. Zij zouden in de Raad zetelen voor drie jaar.
In totaal waren er wel vertegenwoordigers van 49 landen en de Europese Unie aanwezig. De EU weigerde een vaste zetel in de Raad, maar neemt deel als waarnemer. Ook een groot deel van de uitgenodigde Europese lidstaten en andere landen die evenmin ingingen op Trumps uitnodiging, treedt voortaan op als waarnemer.
Op de agenda stond de financiële steun voor de wederopbouw van Gaza. 9 leden zegden een gezamenlijk bedrag van 7 miljard dollar toe. De VS beloofde zelf 10 miljard dollar financiële steun -uit welke pot was onduidelijk. Volgens een schatting van de Wereldbank zal het totale kostenplaatje voor de wederopbouw van Gaza minstens 70 miljard dollar bedragen. Waar de rest van het geld vandaan zal komen, blijft voorlopig een groot vraagteken. Inderdaad zou in mei 2026 slechts een kleine fractie van de toegezegde 17 miljard dollar ontvangen zijn: enkel de VS, de Verenigde Arabische Emiraten en Marokko hadden toen een financiële bijdrage gestort, samen goed voor amper 1 miljard dollar.
Alleen nog maar het verbeteren van de gezondheidssituatie geeft een ontluisterend beeld van de enorme noden voor de heropbouw van Gaza. Volgens de laatste briefing van de Wereldgezondheidsorganisatie van maart 2026 zijn er sinds 7 oktober 2023 maar liefst 172.040 gewonden gevallen. Meer dan 70 procent van de medische apparatuur is ongeschikt, amper de helft van de essentiële medicijnen is beschikbaar. Alleen al de heropbouw van het gezondheidssysteem in Gaza zal de komende vijf jaar 10 miljard dollard kosten.
Een en ander loopt alvast grondig fout. Hamas ontkent dat het akkoord gaat met ontwapening, iets wat Washington nochtans verzekert. Bovendien garandeert het vredesplan nergens de oprichting van een Palestijnse staat. Neen, de Vredesraad is een gevaarlijke aanval op het internationaal recht en een poging om een parallalle besluitvormingsstructuur te creëren. Daarmee omzeilt en ondermijnt de raad de Verenigde Naties en internationale gerechtelijke instellingen.
Maar ook al wil bijna niemand dat de Raad een alternatief wordt voor de Verenigde Naties, toch is het een feit dat hij wel degelijk een bedreiging vormt voor de internationale samenwerking.

Christa Pike
Christa Pike (50) werd in 1995 als 18-jarige ter dood veroordeeld voor moord met voorbedachte rade. Haar advocaten hebben geprobeerd om de executie tegen te houden, maar de gouverneur weigerde gratie te verlenen. Pike zou, op 30 september 2026, de eerste vrouw zijn in meer dan 200 jaar die in Tennessee geëxecuteerd wordt.
De omstreden executie van veroordeelde Christa Pike in de Amerikaanse staat Tennessee mislukte echter. Pike kreeg 2 injecties, maar haar hart bleef kloppen en ze snurkte hoorbaar. Ze werd overgebracht naar een ziekenhuis. Daarop schortte gouverneur Bill Lee alle geplande executies op voor de rest van het jaar.
De executie werd 1 uur voor het geplande tijdstip uitgesteld op bevel van het federaal hof van beroep. De rechters verklaarden dat ze wilden nagaan of er voldoende rekening was gehouden met haar verklaringen over seksueel misbruik en verkrachting in haar kindertijd, voordat ze ter dood werd veroordeeld.
Amnesty International had campagne gevoerd en meer dan 21.000 handtekeningen verzameld. Meteen laaide het debat over de doodstraf weer hoog op.
Het Hooggerechtshof verwierp echter die uitspraak, waardoor het vonnis toch kon voltrokken worden. Getuigen en journalisten konden de voltrekking van de doodstraf bijwonen en beschreven hoe de vrouw 2 doses van een bepaald medicijn kreeg toegediend. Het gordijn, bedoeld om de privacy van de terdoodveroordeelde te waarborgen, werd tot twee keer toe gesloten. Maar een uur later konden de aanwezigen Pike via een microfoon "luid horen snurken".
Kort daarna werd aan de pers gevraagd de zaal te verlaten. Verslaggevers buiten zagen de hulpdiensten de gevangenis binnenrijden.
Documentairemaakster Jessie Villerius was in Nashville aan het filmen en noemt het op Instagram een van haar "meest bizarre opnamedagen ooit".
Het advocatenteam van Pike diende onmiddellijk een spoedverzoek in bij het Hooggerechtshof om de executie op te schorten en haar medische zorg te verlenen. Ze stelden dat hun cliënt "onnodig lijden moest ervaren". Een medisch expert bij BBC News vermoedde dat Pike hersenschade had opgelopen.

Oktober 2026. Stemmen per post? President Trump gooit het alweer over een andere boeg!
Na jarenlange kritiek op het stemmen per post, roept Trump de Republikeinen ineens op om dat te doen! Meteen zijn jongste tegenstrijdige boodschap. En zeggen dat hij zelf regelmatig per post stemt, en niettemin zonder enige grond beweert dat stemmen per post ‘van nature corrupt’ is. Niet lang geleden nog, in juli. Maar begin oktober publiceerde hij op zijn mediaplatform Truth Social dus een video waarin hij Republikeinen oproept om bij de tussentijdse verkiezingen vroeg en per post te stemmen.
Trouwens, stemmen per post was nog steeds toegelaten, niettegenstaande de vele pogingen van de president om zulks bij wet in te perken. Volgens de Election Assistance Commission werd ongeveer een derde van alle uitgebrachte stemmen bij de presidentsverkiezingen van 2024 per post uitgebracht.
Toen Trump in maart zijn stembiljet voor een tussentijdse verkiezing per post opstuurde, zei hij dat hij dat had gedaan “omdat ik president van de Verenigde Staten ben!"
De oproep kwam er waarschijnlijk door zijn lage populariteitscijfers en de zorgen van kiezers over de hoge prijzen, die zijn opgedreven door de oorlog met Iran: zo lopen de Republikeinen nu gevaar om de controle over beide kamers van het Congres te verliezen.
Doug Heye, een Republikeinse strateeg, zei dat het nog te vroeg was om te zeggen of Trump aan deze boodschap zou vasthouden. Hij zou alvast niet verbaasd zijn als Trump de komende dagen opnieuw zou beweren dat stemmen per post gepaard gaat met fraude!
In sommige staten, zoals Illinois, Minnesota en North Carolina, waren er inmiddels al stembiljetten per post verstuurd voor de verkiezingen van 3 november en was de periode voor vervroegd stemmen begonnen.
De fixatie van de president op stemmen per post begon in 2020 en nam toe nadat hij de verkiezingen van dat jaar had verloren. Hij beweerde ten onrechte dat hij Joseph R. Biden Jr. had verslagen en stelde zonder bewijs dat de verkiezingen waren gemanipuleerd door het gebruik van stembiljetten per post.

Voorbeschouwing bij de midterms
Op 3 november worden in de Verenigde Staten de zogenoemde midterm elections gehouden, kortweg midterms of tussentijdse verkiezingen.
Elke twee jaar moet een deel van het Congres opnieuw worden verkozen. In het Huis van Afgevaardigden (House of Representatives) gaat het om alle 435 zitjes, in de Senaat is één derde van de zetels de inzet. Dit jaar kunnen er 35 van de 100 senatoren verkozen worden, en dat voor een termijn van 6 jaar.
Op dit moment zitten de Republikeinen van president Trump in een machtige positie. Ze hebben zowel een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden, als in de Senaat. Als de Democraten opnieuw de controle in handen willen krijgen, moeten ze dus een tandje bijsteken. Om een meerderheid te halen in het Huis van Afgevaardigden moeten ze 23 extra zetels winnen, in de Senaat 2.
In oktober zal de meeste aandacht naar de Congresverkiezingen gaan, maar tegelijkertijd vinden er ook lokale verkiezingen plaats. Zo zullen er 36 nieuwe gouverneurs worden gekozen. Ook zij kunnen hun stempel drukken op het beleid.
Dankzij de midterms kunnen de Amerikanen laten zien wat ze vinden van het beleid van de president halverwege zijn ambtstermijn. De verkiezingen zijn dus een graadmeter voor de populariteit van president Trump.
Waarschijnlijk gaan de Republikeinen klappen krijgen. De Republikeinse partij heeft zelfs aan haar kandidaten de toestemming gegeven om zich te distantiëren van Trump, als ze denken dat dat hun campagne ten goede zal komen. Trump heeft wel een achterban bij de bevolking, maar hoe groot is die?
Traditioneel gezien doet de partij van de zittende president het slechter bij de midterms, vaak omdat men niet tevreden is met het beleid. Bovendien moeten de Republikeinen komaf maken met allerlei controverses die gelinkt worden aan het Witte Huis. Zo loopt er bijvoorbeeld nog steeds het onderzoek van de voormalige FBI-baas Robert Mueller naar de invloed van Rusland bij de verkiezingen van twee jaar geleden.
Traditioneel kunnen midterms de Amerikanen maar matig begeesteren. Gemiddeld gaat amper 40% van de stemgerechtigden stemmen. Maar dit jaar heeft 51% van de Amerikanen zich al geregistreerd om te stemmen, wat duidelijk naar meer motivatie verwijst.
Ook de verkiezingsthema’s bepalen mee of de opkomst groot is. Opvallend, dit jaar lijkt vooral de persoonlijkheid van Trump een doorslaggevende factor te zijn. Kiezers denken dat hun indruk van de president -positief of negatief- het meest zal doorwegen in hun keuze.
De Republikeinen verloren al vlug veel stemmen in de voorsteden, vooral van vrouwen. Die lijken steeds meer minachting te hebben voor hun president. Verder werd ook zijn omstreden migratiebeleid verder op de korrel genomen: migrantenkinderen scheiden van hun ouders aan de Amerikaans-Mexicaanse grens kon op weinig enthousiasme rekenen.
De Democraten hopen vooral om het Huis van Afgevaardigden terug in handen krijgen. Als hen dat lukt, dan kunnen ze allerlei onderzoeken opstarten om fouten van Trump bloot te leggen. Ze zijn dan zelfs in staat om een afzettingsprocedure te beginnen tegen de president. De kans dat de Democraten een meerderheid halen in de Senaat, is eerder klein. Ze zullen vooral moeten strijden voor stemmen in staten waar de Republikeinen sterk staan.
De tussentijdse verkiezingen zullen ook bepalen welke richting de Democraten zullen uitgaan in aanloop naar de presidentsverkiezingen van 2020. Democraten die nu sterk uit de hoek komen, kunnen mogelijk worden genomineerd als de volgende Democratische presidentskandidaat.

In veel Amerikaanse staten was de verkiezing van een nieuwe senator bij deze midterms al direct een gelopen race door het Democratische of Republikeinse overwicht. De echte strijd speelde zich dan ook af in een tiental battleground states of strijdstaten. Het werd zoals altijd vooral uitkijken naar bepaalde swingstates of kantelstaten, waar de peilingen gelijk opgaan of slechts lichtjes naar een bepaalde kandidaat neigen.
Die strijdstaten waren: Alaska, Georgia, Iowa, Kansas, Maine, Michigan, New Hampshire, North Carolina, Ohio, Texas.